Η νύχτα ήταν ήσυχη. Από νωρίς είχε βγει στο στέκι του και το είχε ρίξει στο ποτό.Η μέρα του ήταν δύσκολη αλλά ήξερε ότι όταν θα γυρνούσε σπίτι τον περίμενε η μηχανή του και ο δρόμος.Αυτό ήταν κάτι που τον ηρεμούσε,να πάρει την μηχανή του,να βάλει μπρος αυτόν τον παλιό boxer κινητήρα να ανοίξει το γκάζι ίσα-ίσα για να ζεσταθεί το μοτέρ να βάλει πρώτη και να φύγει.Ο προορισμός άγνωστος συνήθως το αποφάσιζε ανάλογα με την όρεξη που είχε κάθε βράδυ μπορεί να γυρνούσε όλο το βράδυ στην πόλη και να έβλεπε τους ανθρώπους,μπορεί να πήγαινε στο μπαράκι να τα πιει και να σκεφτεί τη μέρα που πέρασε ή κάποια γυναίκα που γούσταρε όμως πάντα δεν σκεφτόταν εκείνη.
Αλλά σήμερα τα πράγματα ήταν διαφορετικά.Καθώς γυρνούσε μέσ' στην πόλη την είδε τυχαία έξω από ένα καφέ που είχε ανοίξει πρόσφατα.Ξαφνικά ένιωσε περίεργα και λιγάκι άβολα.Ο προορισμός αποφασίστηκε αμέσως,ήθελε να πάει να πιει, να την ξεχάσει ξανά όπως είχε κάνει και τότε να μην ταράζεται κάθε φορά που την έβλεπε.Αλλά σήμερα για ένα περίεργο λόγο αυτό το κόλπο δεν έπιανε. Όσο και αν έπινε δεν μπορούσε να την βγάλει από το μυαλό του.
Ήταν αδύνατο γιατί τον πονούσε το ότι δεν τις είχε εξομολογηθεί ποτέ αυτά που ένιωθε.Το πόσο την αγαπούσε,τα πράγματα που ήθελε να κάνουν μαζί,τα ταξίδια και τις βόλτες που ονειρεύονταν να πάνε.Έτσι με όλα αυτά πέρασε το βράδυ του ώσπου σιγά-σιγά άρχισε να έρχεται η αυγή και μαζί της ήρθε και η λύση στο μυαλό του.Το μπαράκι έκλεισε και αυτός ήταν στον δρόμο δίπλα στη μηχανή του αποφασισμένος να κάνει αυτό που είχε στο μυαλό του.Πήγε να ξεκινήσει αλλά η μίζα του είχε αντίθετη άποψη αφού δεν μπορούσε να κινήσει το πιστόνι του παλιού μοτέρ. Έκατσε για λίγο στο πλάι της μηχανής και της ψιθύρισε "έχω κουράγιο μόνο για μια μανιβελιά κούκλα μου μην με απογοητεύσεις ''.Ευτυχώς η μανιβελιά έπιασε και το μοτέρ άρχισε να μουγκρίζει προσπαθώντας να διώξει από πάνω του την υγρασία όλης της νύχτας.
Μετά από λίγα λεπτά ήταν στην εθνική. Είχε αποφασίσει να φύγει για όσο χρειαζόταν.Ήθελε να πάει σε ένα όμορφο μέρος και να σκέφτεται άλλα πράγματα εκτός από αυτήν. Από κάτω του ο κινητήρας του δούλευε ευχαριστημένος και ήταν σαν να του έλεγε "Άστα όλα πάνω μου εγώ θα σε πάω εκεί που πρέπει για να πάψεις να τη σκέφτεσαι εσύ απλά συνέχισε να οδηγάς "
Πριν από λίγο καιρό διάβαζα για μια ανακατασκευή μιας μηχανής που είχε την ατυχία να πέσει στα χέρια ανθρώπων που απλά δεν είχαν ιδέα από μοτοσυκλέτες (ιδιοκτήτες και μηχανικοί ).Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να παρουσιάσει σημαντικές και μεγάλες φθορές μέσα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα και να μην δουλεύει σωστά.Ώσπου η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα κατέληξε στα χέρια ενός ανθρώπου ο οποίος πίστεψε ότι αυτή η μοτοσυκλέτα μπορούσε να δουλέψει παρά τα όποια προβλήματα είχε μέχρι τότε.Ο ίδιος όπως αναφέρει δεν είχε γνώσεις μηχανικού αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να προχωρήσει στην ανακατασκευή της μηχανής.
Έτσι ξεκίνησε να ψάχνει κυρίως μέσα από το internet πληροφορίες που θα τον βοηθούσαν να ξανακάνει λειτουργικό το συγκεκριμένο μηχανάκι. Όλη αυτή η διαδικασία του πήρε μερικούς μήνες μέσα στους οποίους επιδιόρθωνε σταδιακά τα όποια προβλήματα είχαν τα μηχανικά μέρη καθώς επίσης και τα πλαστικά της μοτοσυκλέτας.Κάποια προβλήματα δεν επιδιορθώθηκαν ακριβώς απλά βρέθηκε ένας άλλος τρόπος για να είναι λειτουργική η μηχανή στο σύνολο της,για κάποια άλλα χρειάστηκε τη βοήθεια επαγγελματιών αλλά το τελικό αποτέλεσμα ήταν απλά απίστευτο και η καλύτερη επισφράγιση των κόπων τόσων μηνών.
Θα αναρωτιέστε και με το δίκιο σας πως μου καρφώθηκε και τα γράφω όλα αυτά τέτοια ώρα.Γράφω για την συγκεκριμένη ιστορία επειδή μέσα από αυτή βλέπουμε πολλά αρνητικά όπως το που μπορεί να οδηγήσει η αδιαφορία και η προχειρότητα,αλλά και τι μπορεί να κάνει τελικά λίγη καλή διάθεση και μπόλικο ενδιαφέρον ενός ανθρώπου για κάτι το οποίο γουστάρει και συνεχίζει να πιστεύει σε αυτό ακόμα και όταν όλοι οι άλλοι έχουν πάψει να πιστεύουν σε αυτό.Γιατί τελικά αν έχεις μεράκι για κάτι και το προσέχεις όπως πρέπει παύει να είναι όπως συνήθως !
Είχα ένα μήνα να γράψω εδώ στο blog.Ο λόγος ;Δεν έβρισκα κάτι που να μου δώσει αφορμή να σχολιάσω,μέχρι σήμερα.
Σήμερα που επιτέλους μετά από πολύ καιρό έβρεξε. Αυτή η βροχή έτσι όπως έπεσε ήταν σαν ένα ξέσπασμα,ήταν όπως ένα καταπιεσμένο βάσανο ενός ανθρώπου που δεν μπορεί να το θάψει μέσα του και όλο τον πιέζει ώσπου ξαφνικά δεν αντέχει και λυτρώνεται από το βάσανο αυτό με το να κλαίει.
Η σημερινή βροχή λοιπόν ξεκίνησε σιγά-σιγά.Αρχικά ο ουρανός συννέφιασε και μετά από λίγο άρχισε να μαυρίζει δείγμα,ότι αυτό που θα επακολουθούσε θα ήταν μια δυνατή απότομη μπόρα θυμίζοντας κάτι από άνοιξη μέσα στο φθινόπωρο.Μετά από λίγο η μπόρα ξεκίνησε και όλος ο ουρανός σκοτείνιασε. Όλο αυτό είχε διάρκεια μερικά λεπτά αλλά ήταν αρκετό για να ανοίξει ο ουρανός.Τελικά μετά και από αυτό όλα βρέθηκαν ξανά στην παλιά τους συνηθισμένη ρουτίνα.
Έτσι λοιπόν,όπως έγραψα και στην αρχή,το ίδιο πράγμα το παθαίνει και ο άνθρωπος μερικές φορές,αφού καταπιέζει μέσα του πράγματα και συναισθήματα που τον ενοχλούν. Ώσπου τελικά έρχεται αυτό το ξέσπασμα για να φέρει μαζί του τη λύτρωση και τη λύση να φαίνεται καθαρή μέσα από τα δάκρυα,σε όποια προβλήματα τον καταπίεζαν.
Χτες μετά από καιρό πέτυχα μια εξαιρετική σειρά βίντεο που δείχνει ένα ταξίδι που έκανε μια παρέα τεσσάρων Γάλλων, οι οποίοι αποφάσισαν να κάνουν ένα ταξίδι από τη Γαλλία έως και την Ιταλία μέσω Ελβετίας και Σλοβενίας.Το μέσο το οποίο χρησιμοποίησαν ήταν μοτοσυκλέτες και συγκεκριμένα μοτοσυκλέτες supermoto δηλαδή κάτι σαν αυτό
Το συγκεκριμένο είδος μοτοσυκλέτας δεν είναι και τόσο καλό για να κάνει κανείς μεγάλα ταξίδια, παρόλα αυτά όμως οι ταξιδιώτες μας όχι μόνο τα προτίμησαν αλλά πέρασαν και μια χαρά από πάνω αν και είχαν κάποια απρόοπτα που λίγο έλειψε να τινάξουν το ταξιδιωτικό στον αέρα.
Το ταξιδιωτικό λοιπόν αποτελείται από έξι επεισόδια και το καθένα δείχνει τις διαδρομές από τις χώρες που περάσαν αλλά γίνεται αναφορά και στους συμμετέχοντες.Ενδεικτικά το 1ο επεισόδιο της σειράς
Ουσιαστικά αυτό που έκανε η συγκεκριμένη παρέα δείχνει μια προτίμηση κατά κύριο λόγο στην οδηγική απόλαυση και στο ταξίδι και λιγότερο στην άνεση και στην απλή διάσχιση αυτής της διαδρομής που επέλεξαν,γιατί θα μπορούσαν ωραιότατα να είχαν επιλέξει μηχανές μεγαλύτερου κυβισμού που να τους επέτρεπαν να διασχίσουν πιο γρήγορα,πιο εύκολα αλλά κυρίως ανετότερα αυτή τη διαδρομή.Τελικά η συγκεκριμένη παρέα έκανε πραγματικότητα το ρητό που λέει ότι 'καταλληλότερη μοτοσυκλέτα για το ταξίδι που ονειρεύεσαι είναι αυτή που ήδη έχεις '
Μετά από αρκετό καιρό βρήκα ένα ενδιαφέρον θέμα.Αγαπημένα τραγούδια που όταν τα ακούμε μας δημιουργούν την επιθυμία να κάνουμε ένα μεγάλο ταξίδι ή την βόλτα που εδώ και καιρό δεν προλαβαίνουμε να πάμε. 1ο τραγούδι για σήμερα
Pearl jam και alive.
2ο τραγούδι
moby-raining again
και επειδή όταν μιλάμε για τραγούδια που αφορούν τον δρόμο δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε το συγκεκριμένο τραγούδι.
3ο τραγούδι για σήμερα λοιπόν και Steppenwolf -born to be wild
Και μετά από τους Steepenwolf πάμε σε ένα τραγούδι από ένα σχετικά άγνωστο συγκρότημα της soythern rock.Molly Hatchet-last ride.
5ο τραγούδι και rory Gallagher και A million miles away
Συνεχίζουμε το δρόμο μας λοιπόν με lynyrd skynyrd και simple man
Επόμενη στάση Rainbow και Man on the silver mountain
και επειδή δρόμος χωρις zz top δε γίνεται la grange
Και λίγο πριν το τέλος αυτού του αφιερώματος Mike oldfield -shadow on the wall
Το συγκεκριμένο αφιέρωμα δε θα μπορούσε να μην είχε στη λίστα του το τραγούδι του Iggy Pop-the passenger
Καλό απόγευμα λοιπόν και να απολαμβάνετε ότι κάνετε !
Έχουν περάσει δύο εβδομάδες από τότε που έγινε αυτή η βόλτα.Η ανάμνηση της ακόμα και τώρα είναι μέσα στο μυαλό μου για ένα και μόνο λόγο , γιατί αυτή η βόλτα είχε έντονο το στοιχείο της εξερεύνησης και της αποβολής κάθε υποχρέωσης.Το αποτέλεσμα όλων αυτών ; Μετά από 45 χιλιόμετρα να ακούω μόνο τον ήχο της αλυσίδας του ποδηλάτου να πηγαίνει από το ένα γρανάζι στο άλλο και να μην σκέφτομαι απολύτως τίποτα.Με απλά λόγια δηλαδή η συγκεκριμένη βόλτα ήταν μια ατέλειωτη οδηγική νιρβάνα.
Είχαμε συνεννοηθεί με τη παρέα για τη συγκεκριμένη βόλτα από καιρό.Έτσι λοιπόν είχαμε πει να πάμε για μπάνιο σε ένα κοντινό χωριό με τα ποδήλατα.Αφού ορίστηκε το σημείο συνάντησης και για τους τρείς και η ώρα που θα ξεκινούσαμε από το προηγούμενο βράδυ,πάνω από ένα τραπέζι με μπύρες και ενώ όλη η πόλη απολάμβανε τη Σαββατιάτικη έξοδο της εγώ τι κοπάνησα νωρίς (λέμε τώρα γιατί 2 τη νύχτα δε το λες και νωρίς ) γιατί αύριο με περίμενε πολύς δρόμος και που να ήξερα ακόμα τι άλλο
Την επόμενη λοιπόν με τον πρώτο ήχο(και όχι με το πρώτο φως της μέρας όπως θα περίμεναν κάποιοι) από το ξυπνητήρι ήμουν όρθιος λες και θα περνούσα πρωινή αναφορά στο στρατό .Πέταξα λοιπόν ένα μαγιό και μια πετσέτα στο πάντα έτοιμο για βόλτα σακίδιο μου και τραγουδώντας το παρακάτω
άσμα,ξεκίνησα για το σημείο συνάντησης.Στο δρόμο πέτυχα και το Μάριο και έτσι σιγά-σιγά φτάσαμε στο σημείο συνάντησης που είχαμε κανονίσει όπου ήδη μας περίμενε ο έτερος ποδηλάτης της παρέας ο Τάσος.Με φούλ τη σύνθεση της ομάδας λοιπόν ξεκινήσαμε για το χωριό που θα παίρναμε το λουτρό μας το οποίο απείχε περίπου 1μιση ώρα η οποία πέρασε πολύ γρήγορα αφού στο δρόμο μιλούσαμε για διάφορα θέματα όπως το πόσο όμορφες γκόμενες είδαμε χτες έως ποιό μέγεθος ζάντας ήταν ιδανικό για καθημερινή χρήση,επιπλέον ο δρόμος είχε μια χάραξη η οποία περνούσε ακριβώς από κάτω από το βουνό που υπάρχει στη περιοχή έτσι η διαδρομή μας είχε και κάτι ολίγον φυσιολατρικό.
Φτάνοντας στο χωριό σταματήσαμε σε ένα mini-market για να πάρει ο υπογράφων κάτι να φάει και να μη λιμοκτονήσει από την πείνα και μετά και από αυτό φτάσαμε στο ποτάμι που για το υπόλοιπο της μέρας θα μας εξασφάλιζε τη δροσιά που τόσο θέλαμε.Εδώ να πω ότι το τηλέφωνο μου μετά από κάποια τηλέφωνα που έκανα έμεινε από κάρτα.Αλλά τίποτα δεν μας πτοεί λέω από μέσα μου στο γυρισμό απλά θα αυξήσω λίγο τα χιλιόμετρα της βόλτας μου για να πάρω κάρτα ακολουθώντας το Τάσο και πηγαίνοντας στο χωριό του.
Ξαφνικά εκεί πού κάναμε το μπάνιο μας μέσα στη δροσιά του ποταμού πέφτει τηλέφωνο από δύο φίλους οι οποίοι ήθελαν να έρθουν.Τι να κάνουμε και εμείς δεν μπορούσαμε να τους το αρνηθούμε και έτσι απλά η παρέα μεγάλωσε και από εκεί που είμασταν τρεις μπάκουροι οι οποίοι κοιτούσαν κορίτσι λες και το έβλεπαν για πρώτη φορά γίναμε πέντε.
Και δεν έφτανε μόνο αυτό αλλά με το που αυξήθηκε η παρέα άρχισαν να έρχονται και ωραίες παρουσίες στο ποτάμι.Ε τι να κάνουμε και εμείς μείναμε με το στόμα ανοιχτό και είχαμε ένα βλέμμα σαν το παρακάτω
Με αυτά και με κείνα λοιπόν και με την όρεξη και τη διάθεση ανεβασμένη απολαύσαμε το μπάνιο μας και αφού πέρασε το μεσημέρι και άρχισε να πέφτει ο ήλιος ξεκινήσαμε και εμείς σιγά-σιγά για τα σπίτια μας.Αυτή τη φορά το δρομολόγιο του γυρισμού ήταν ευκολότερο από κάθε άλλη φορά γιατί με αυτά που είδαμε ακόμα και στον γύρο Γαλλίας να τρέχαμε θα μας φαινόταν παιχνιδάκι.Φτάσαμε λοιπόν και στο χωριό που είχαμε πει να βρεθούμε το πρωί και εκεί ο Μάριος αποφάσισε να κατηφορίσει και εγώ με το Τάσο συνεχίσαμε την ανηφόρα για το χωριό του όπου θα έπαιρνα κάρτα.Ο δρόμος εύκολος και συνηθισμένος και για τους δυο μας και έτσι μετά από λίγη ώρα φτάσαμε στο χωριό του Τάσου.
Εκεί τελικά οι δρόμοι μας χώρισαν και συνέχισα μόνος μου για το μαγαζί που θα αγόραζα την κάρτα για το τηλέφωνο.Φτάνοντας στο μαγαζί αγόρασα την περιβόητη κάρτα επιτέλους και έκατσα για λίγη ώρα να ξεκουραστώ και να μαζέψω δυνάμεις για το μακρύ δρόμο του γυρισμού.
Μετά και από αυτό ήμουν έτοιμος,ξεκίνησα λοιπόν και όπως οδηγούσα μαζί με τον αεράκι που ερχόταν στο πρόσωπό μου ξαφνικά μου ήρθε και μία εξαιρετική ιδέα για να κάνω τη κυριακάτικη βόλτα μου ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.Η ιδέα πολύ απλή και εύκολα πραγματοποιήσιμη.Το πρωί λοιπόν με τα παιδιά είχα κάνει τη αριστερή μεριά του βουνού,γιατί όχι λοιπόν να μην έκανα και την δεξιά τώρα το απόγευμα που είχε πέσει λίγο ο ήλιος και είχα αρκετή ώρα σε περίπτωση που έπαιρνα έναν άγνωστο δρόμο και έπρεπε να ψάχνω πάλι το δρόμο που θα με επανέφερε στον πολιτισμό.Η απόφαση πάρθηκε στα γρήγορα και το αριστερό χέρι τεντώθηκε για να παίξει τον ρόλο φλας,και ω του θαύματος τι δρόμος είναι αυτός μαγεία.Κατηφορικός με αρκετές στροφούλες αλλά μετά από λίγο είχε μια ανηφόρα άλλο πράγμα αλλά δεν πτοούμαστε καθόλου και με το μυαλό στα πρωινά ξωτικά που είδα στο ποτάμι η ανηφόρα βγήκε γρήγορα και εύκολα.Μετά την ανηφόρα αισθανόμουν σαν να έκανα ταξίδι στο χρόνο και να μεταφέρθηκα εικοσιπέντε χρόνια πίσω με το χωριό που αντίκρισα μπροστά μου.Μπαίνοντας στο χωριό ξεκίνησε και η κατηφόρα πράγμα που με ξεκούρασε.Και ξαφνικά ω πα μεγάλε φρένο να μην πατήσουμε κανένα χωριανό .Ευτυχώς τη γλυτώσαμε αλλα βγαίνοντας από το χωριό βλέπω μπροστά μου να απλώνεται δρόμος καλός,και πάνω που λέω εδώ είμαστε θα τρέξουμε λιγάκι,βλέπω ένα κοπάδι γελάδια στα πενήντα μέτρα παρέα με το βοσκό τους.Αρχίζουν και με ζώνουν τα φίδια λοιπόν γιατί μέσα στο κοπάδι βλέπω και δυο τρεις ταύρους και απευθείας μου έρχονται σκηνές από Ισπανία και δε θέλω να φανταστώ αυτούς τους ταύρους να με πάρουν στο κατόπι.Ευτυχώς όμως βλέπω ένα χωματόδρομο σε καλή κατάσταση στα δεξιά μου και χαρούμενος για το γεγονός αφιερώνω ένα παντιλίκι στο βοσκό και μπαίνω μέσα στο χωματόδρομο ελπίζοντας να βγάζει λίγο πιο κάτω και να μη χαθώ. Αμ δε στα πενήντα μέτρα που το έχω σκεφτεί βλέπω μια διχάλα και αποφασίζω να πάρω το δρόμο που πήγαινε αριστερά.Συνεχίζω λοιπόν και εκεί που προχωρούσα ωραία και καλά ο δρόμος ξαφνικά τελειώνει.Τι να κάνουμε πάλι πίσω στη διχάλα λοιπόν και αυτή τη φορά παίρνω το δεξιά δρόμο που όπως αποδείχτηκε παρά τη διασταύρωση που συνάντησα παρακάτω ήταν ο σωστός. Μπαίνοντας λοιπόν σε αυτόν τον δρόμο συνάντησα μια διασταύρωση,σταματάω και το σκέφτομαι για λίγο αν συνέχιζα ευθεία δεν ήξερα σίγουρα που έβγαζε ο δρόμος,αν συνέχιζα δεξιά το πιο πιθανό θα ήταν να έκανα πάλι ταξίδι στο χρόνο οπότε αποφάσισα να πάρω τον αριστερό δρόμο,επιλογή που όπως αποδείχθηκε στην συνέχεια ήταν σωστή και σαν επιβράβευση της επιλογής μου μετά από λίγο άκουσα νερό να τρέχει και είδα μια πομόνα. Η στάση επιτακτική και αφού ήπια δροσερό νεράκι συνέχισα τη διαδρομή μου και τελικά κατέληξα,από έναν δρόμο που είχα να κάνω χρόνια σε ένα δασάκι όπου έκανα ακόμα μια στάση για να περάσω την κάρτα που αγόρασα στο τηλέφωνο.Αφού έγινε και αυτό συνέχισα πλέον από την ανιαρή άσφαλτο τον βαρετό πλέον δρόμο του γυρισμού και τελικά μετά από πενήντα περίπου χιλιόμετρα έφτασα πίσω στη βάση μου κουρασμένος αλλά γεμάτος εικόνες.
Τελειώνοντας αυτό το κείμενο και αν ακόμα διαβάζει κανείς αυτή τη παράγραφο θα ήθελα να πω ότι αυτή η βόλτα ήταν από τις μεγαλύτερες σε διάρκεια που έχω κάνει έως τώρα αλλά ταυτόχρονα είναι και από τις ομορφότερες για ένα και μοναδικό λόγο γιατί ήταν απρογραμμάτιστη από τη μέση και έπειτα !
Πριν λίγες μέρες ενώ άκουγα διάφορα τραγούδια στο ίντερνετ βρήκα αυτό το βιντεάκι. Τραγούδι γνωστό και από τα καλύτερα του Μάλαμα.Πρώτη φορά το άκουγα σε ζωντανή εκτέλεση και αυτό που είπε στην αρχή του τραγουδιού ,πραγματικά το θεωρώ μεγάλη αλήθεια.
Σήμερα όλοι θέλουν να γίνουν κάτι . Και λέγοντας κάτι εννοώ κάτι μεγάλο που να σέβονται αυτοί που τους γνωρίζουν αλλά και γενικά ο υπόλοιπος κόσμος .Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα κάποιοι να αγχώνονται υπερβολικά για να πετύχουν αυτό το στόχο και καταλήγουν στο τέλος να είναι στρεσσαρισμένοι ή ακόμα χειρότερα κάποιοι καταλήγουν να είναι απογοητευμένοι με τον εαυτό τους έχοντας χάσει την αυτοεκτίμηση τους.Βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά,όπου κάποιος πετυχαίνει να γίνει αυτό που υποτίθεται πως θέλει και τελικά μετά από λίγο καιρό καταλαβαίνει πως αυτό που είναι τώρα δεν τον ικανοποιεί και αρχίζει να βρίσκει τρόπους και μέσα ώστε να ασχοληθεί με κάτι άλλο.Σε έναν ιδανικό κόσμο λοιπόν θα έπρεπε ο άνθρωπος να γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό του και να κάνει πράγματα για τα οποία πραγματικά είναι ικανός και όχι κάτι το οποίο πιστεύει ότι μπορεί να κάνει μέσα από μια ψευδαίσθηση στην οποία του έχουν επιτρέψει να ζήσει.
Επιπλέον σήμερα όλοι θέλουν να είναι κάποιοι .Αυτό είναι ορατό στα ακριβά ρούχα,στα ακριβά αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες και γενικά σε ένα τρόπο ζωής πολύ διαφορετικό που θέλει να δείξει ότι αυτός που έχει κάτι το εξεζητημένο συμβολίζει και κάτι ,όμως επειδή αυτός ο τρόπος ζωής έχει επικρατήσει σήμερα έχει χάσει και το νόημα του με αποτέλεσμα όλοι να ψάχνουν συνεχώς κάτι που να κάνει τη διαφορά και συνήθως αυτό το κάτι είναι κάτι το μικρό ενώ κανονικά θα μπορούσε να ήταν κάτι που να κάνει πραγματικά τη διαφορά.
Τελικά το συμπέρασμα μετά από όλα αυτά είναι ένα. Έχουμε καταντήσει να είμαστε ένα σύνολο που στη πλειοψηφία του υποκρίνεται. Όλο αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην είμαστε ευχαριστημένοι με τίποτα και συνεχώς να ψάχνουμε να ικανοποιήσουμε τις όλο και περισσότερες ανάγκες που μας δημιουργούνται με κάτι το ψεύτικο που καταλήγει τελικά να μας κρατά μέσα σε μια μεγάλη ψευδαίσθηση εμποδίζοντας μας να δούμε τον πραγματικό κόσμο.Δηλαδή αυτό που είμαστε .
Είναι γεγονός !! Τελείωσε η εξεταστική σήμερα,μια εξεταστική ενός εξαμήνου πολύ ζόρικου από πλευράς μαθημάτων.Έτρεξα,διάβαζα συνεχώς ξέχασα για καιρό την έννοια του καφέ με φίλους,κάποιες φορές ξενύχτησα για να τα καταφέρω σε κάποια μαθήματα.Απόψε που τα σκέφτομαι όλα αυτά μου φαίνεται απίστευτο όλο αυτό και πως να μην είναι άλλωστε.Αλλά μέσα από όλο αυτό ανακάλυψα πράγματα για εμένα που πριν ένα χρόνο δεν ήξερα. Ασχολήθηκα με τη δημιουργία αυτού του blog το οποίο προέκυψε από το πουθενά και έγινε τελείως αυθόρμητα μέσα σε ένα βράδυ.Αρχικά και λαμβάνοντας υπόψη και άλλα παρόμοια site έψαχνα ένα θέμα που να μου κάνει εντύπωση και για το οποίο πίστευα ότι είχα να γράψω κάποια πράγματα. Έτσι το blog αυτό άρχισε να γεμίζει (σιγά τη ποσότητα ρε μεγάλε θα σκεφτείς και δίκιο θα έχεις αφού οχτώ κείμενα μέσα σε έξι μήνες δεν είναι και τόσο μεγάλο επίτευγμα) με κείμενα που είτε γράφονταν για συγκεκριμένα θέματα είτε για κάτι όμορφο και ξεχωριστό ή ακόμα γράφονταν κείμενα με θέμα ενδιαφέρουσες ιστορίες και εμπειρίες. Αλλά μετά από λίγο καιρό το blog σταμάτησε να κινείται και έμεινε στάσιμο με μόνο οχτώ κείμενα και μια διαφορετική εμφάνιση από την αρχική .Αλλά τώρα που τελείωσε η εξεταστική,θέλω να πιστεύω ότι το συγκεκριμένο blog θα ζωντανέψει και πάλι.
Ξεκίνησα να βλέπω το παραπάνω βίντεο στην αρχή με μισό μάτι στη συνέχεια όμως το μάτι ζωντάνεψε,το μυαλό ξύπνησε και στον ρυθμό του τραγουδιού άρχισα να βλέπω τις εικόνες του βίντεο μια-μια μπροστά μου.Αυτό που έβλεπα ήταν απλά με μια φράση ΑΥΘΕΝΤΙΚΉ ΜΟΤΟΣΥΚΛΈΤΑ.
Ήταν άνθρωποι που είχαν βρει τις μοτοσυκλέτες τους είτε πεταμένες σε σκουπιδότοπους είτε παρατημένες σε κάποια γωνία ή τις είχαν αγοράσει ακριβά από κάποιον άλλον συλλέκτη.Η επιλογή που κάνανε δεν έγινε τυχαία αλλά μετά από πολλή σκέψη,ψάξιμο και δουλειά για να αναστήσουν αυτά τα παλιά αυθεντικά αληθινά μέταλλα,και αυτή η δουλειά δεν έγινε απαραίτητα από κάποιον μηχανικό αλλά από αυτούς τους ίδιους με πολύ μεράκι,με τέχνη,με ξενύχτι με κόπο και με μαυρισμένα χέρια.Όλα αυτά για μια μοναδική στιγμή,τη στιγμή που θα τελειώσουν το φτιάξιμο του κινητήρα θα σκουπίσουν τα χέρια και θα πατήσουν για πρώτη φορά τη μανιβέλα του κινητήρα που τόσο καιρό έφτιαχναν οι ίδιοι.Ίσως η εκκίνηση του να είναι εύκολη αλλά αν είναι δύσκολη θα ξεκινήσουν πάλι από την αρχή για να δουν τι φταίει και δεν παίρνει μπρος. Και όλα αυτά για ένα μηχανάκι σαράντα πενήντα ή ακόμα και εξήντα χρόνων με πολύ σπάνια ανταλλακτικά με ιδιόμορφη συμπεριφορά,διαφορετική από τα σημερινά,μοναδική όμως για την εποχή του όπως το ίδιο μοναδικό θα είναι και το χαμόγελο που θα έχει ο ιδιοκτήτης της μόλις τελειώσει την επισκευή της και περιμένει μια ζεστή ηλιόλουστη Κυριακή για μια βόλτα ή μια εκδήλωση σαν και αυτή για να φορέσει ένα παλιό δερμάτινο,να πατήσει τη μανιβέλα και να ξεκινήσει για ακόμα μια βόλτα.
Έβλεπε καιρό τώρα τα σύγχρονα μηχανάκια και τα σύγχρονα αυτοκίνητα,όλα ήταν όμορφα με φανταχτερά χρώματα, με πολλά ηλεκτρονικά συστήματα,με πολλά άλογα και πολλά θετικά.Αλλά έβλεπε και τις βλάβες που έβγαζαν και ξενέρωνε.Δεν του άρεσε να έχει η μηχανή του ή το αμάξι του χαζές βλάβες ή ακόμα χειρότερα βλάβες που θα του στοίχιζαν τη ζωή του.
Αυτός είχε καταλήξει εδώ και πολλά χρόνια στο μηχανάκι του.Δεν ήθελε πολλά,το μηχανάκι του είχε ένα απλό μονοκύλινδρο κινητήρα φορούσε την ίδια εξάτμιση εδώ και 20 χρόνια και το μόνο που πρόσεχε ήταν να αλλάζει στην ώρα τους τα αναλώσιμα που του ζητούσε κάθε φορά.Δεν πίστευε στο παραμύθι που του πουλούσαν οτι με δύο κυλίνδρους και χίλια κυβικά θα μπορούσε να κάνει τα πάντα.Άλλωστε έβλεπε και την πλειοψηφία αυτών που τα είχαν αγοράσει, όλα είχαν ηλεκτρονικά συστήματα πάνω και το μόνο πράγμα που δεν έκαναν ήταν να φτιάχνουν καφέ και να λένε επόμενη στάση και επιπλέον όλοι όσοι τα είχαν,είχαν επαναπαυθεί από τη πληθώρα των ηλεκτρονικών που είχαν και οδηγούσαν λες και είχαν κάνει συμβόλαιο με την άσφαλτο ότι δε θα πέσουν.Έτσι άνοιγαν το γκάζι ως το στοπ, πατούσαν το φρένο σαν να ήταν πετούγια πόρτας γιατί και traction control είχαν και ABS είχαν και δεν τους ένοιαζε τίποτα.Αμ το άλλο όλοι μέρα στη καφετέρια και όλη την ώρα μπλα-μπλα για το ποιος έχει το καλύτερο μηχανάκι ή το καλύτερο αμάξι και πότε θα κάνουμε εκείνη την εκδρομή που λέγαμε και στο τέλος μόνο καφέ πίνανε και τίποτα άλλο.
Η μηχανή του φίλου μας λοιπόν είχε 20 χρόνια στη πλάτη της αλλά δεν τον πείραζε καθόλου γιατί μαζί της είχε γυρίσει σχεδόν όλο τον κόσμο και από χώμα αλλά και από άσφαλτο.Περίμενε κάθε Κυριακή για να κάνει τη βόλτα του .Κάποιες φορές με παρέα και άλλες μόνος του.Πάντα έκανε την ίδια τελετουργία, ξυπνούσε νωρίς κάθε Κυριακή ,αφού την προηγούμενη μέρα είχε κάνει ένα καλό έλεγχο αν χρειάζεται κάτι είτε η μηχανή του ή αυτός.Έκανε λοιπόν καφέ και πήγαινε στο υπόστεγο που την άφηνε πάντα και άνοιγε την πόρτα.Αυτό που του άρεσε όταν είχε μια καλή μέρα ήταν ο ήλιος που έπεφτε πάνω της,πάνω στα μέταλλα της,στη σέλα της παντού.Αφού έπινε το καφέ του την έσπρωχνε έξω στην αυλή και πήγαινε να ετοιμαστεί αργά και σχεδόν τελετουργικά όπως ήξερε από πάντα.Έπαιρνε πάντα λίγα πράγματα επέλεγε πάντα ένα τυχαίο σημείο στον παλιό χάρτη που είχε εδώ και χρόνια και ξεκινούσε .Στην αρχή πρόσεχε και περίμενε για λίγο να ζεσταθεί ο κινητήρας και μετά έβαζε πρώτη στο θορυβώδες κιβώτιο ταχυτήτων του και ξεκινούσε,δεν τον ένοιαζε ο χρόνος μπορεί να ήταν πίσω σε δύο ώρες μπορεί να γύριζε και το βράδυ.Το μόνον που τον ένοιαζε ήταν να ευχαριστηθεί το μηχανάκι του,τη βόλτα του και τον καιρό που είχε κάθε φορά.Κάποιες φορές είχε κρύο και λίγο δυσκολευόταν γιατί σκεφτόταν ότι έπρεπε να αλλάξει τα γκρίπ που είχε με θερμαινόμενα αλλά έβλεπε και αυτούς που είχαν,με την παραμικρή βροχή δεν τολμούσαν να ξεμυτίσουν.Στο δρόμο συναντούσε γνωστούς και φίλους από τα παλιά και η μέρα περνούσε γρήγορα αλλά ωραία.και τελικά παρ' όλα αυτά πάντα γυρνούσε πίσω στο σπίτι του με την ίδια χαρά και την ίδια προσμονή για την επόμενη βόλτα,για την επόμενη Κυριακή.
Μια πόρτα είναι μια κατασκευή η οποία προσαρμόζεται στην είσοδο ενός κτιρίου ενός δωματίου ή ενός περιφραγμένου χώρου την οποία ανοίγουμε και κλείνουμε.Είναι κάτι το οποίο μαθαίνουμε να κάνουμε από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας.Επιπλέον παίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην ασφάλεια του ανθρώπου.Επίσης έχουν αναπτυχθεί πολλές εκφράσεις που έχουν σχέση με τις πόρτες πχ στου κουφού τη πόρτα όσο θέλεις βρόντα,έφαγα πόρτα κ.τ.λ.Αλλά μια πόρτα εκτός από την προστασία του ανθρώπου και τις φράσεις που έχουν βγει για αυτήν έχει και ένα συμβολικό χαρακτήρα.
Αυτό που συμβολίζει μια πόρτα λοιπόν είναι οι ευκαιρίες ή οι επιλογές που κάνει κανείς.Αυτό φαίνεται και από διάφορες εκφράσεις όπως : μου ανοίχτηκε μια πόρτα,όλες οι πόρτες είναι κλειστές,και πολλά άλλα.Μια επιλογή είναι πολύ σημαντική για τον καθένα όπως το ίδιο σημαντική είναι και μια ευκαιρία.Η επιλογή δείχνει κάτι που γίνεται συνειδητά εκ μέρους μας όπως το είδος της μουσικής που ακούμε το δίκτυο κοινωνικής δικτύωσης που διατηρούμε και πολλά άλλα.Η ευκαιρία όμως είναι η δυνατότητα για κάτι συγκεκριμένο που εμφανίζεται από το πουθενά και συνήθως κρατάει για λίγο και φαίνεται να προσφέρει άμεσα αποτελέσματα σύμφωνα με τις φήμες που το περιβάλουν πχ ένα θαυματουργό προϊόν κτλ.Βέβαια μια ευκαιρία δεν είναι πάντοτε συμφέρουσα για όλους.Έτσι πρέπει κάθε φορά ο καθένας να προσέχει τι έχει μπροστά του και ανάλογα με τις προοπτικές που του παρουσιάζονται να κάνει τις ανάλογες κινήσεις.Γιατί μια επιλογή που κάνουμε είναι σαν μια θωρακισμένη πόρτα,ξέρεις ότι θα την ανοίξεις και όταν θα την περάσεις και θα την κλείσεις θα έχεις ένα αίσθημα ασφάλειας και σιγουριάς για αυτό που έχεις διαλέξει ενώ μια ευκαιρία είναι σαν μια απλή πόρτα απλά την ανοίγεις και την κλείνεις στο διάβα σου χωρίς να ξέρεις τι άλλο μπορεί να κρύβεται από πίσω.
Υπάρχουν μέρες που ξεκινάνε όμορφα.Ξυπνάς το πρωί, ανοίγεις τα παντζούρια και πάνω που υποσυνείδητα γκρινιάζεις για τις σκοτούρες που σε περιμένουν βλέπεις μια υπέροχη ηλιόλουστη μέρα,και ας είναι εφτά το πρωί ,και ας έχει πάλι κίνηση και φασαρία,σου φτάνει που μετά από καιρό βλέπεις και πάλι ήλιο.
Ξεκινάς λοιπόν τη μέρα σου ορεξάτος και χαρούμενος.Ώσπου μετά από λίγο όλα στραβώνουν και αρχίζει να ρίχνει μια βροχή που όμοια της ελάχιστες φορές έχεις πετύχει ξανά.Ξαφνικά μαζί με το καιρό που χάλασε αισθάνεσαι και τη διάθεση σου να χαλάει,και όλα αυτά γιατί ; απλά για μια βροχούλα που άρχισε να πέφτει ,και είναι και ανοιξιάτικη.Κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι δεν αξίζει να χαλιέσαι για κάτι τόσο απλό.Τελικά φτάνεις στο σημείο να απολαμβάνεις όλο το σκηνικό παρ'όλο που είσαι βρεγμένος ως το κόκαλο,δεν σε νοιάζει γιατί εκείνη την ώρα μυρίζεις και αισθάνεσαι πράγματα που άλλες φορές δεν τα καταλαβαίνεις καν.και μετά από όλα αυτά βλέπεις και το ουράνιο τόξο και η χαρά σου δεν περιγράφεται.
Έτσι ακριβώς είναι και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε.Μια δύσκολη εργασία για το σχολείο ή το πανεπιστήμιο,ένα απαιτητικό επάγγελμα,μια φορτωμένη μέρα με δουλειές που δεν προλαβαίνεις να πάρεις ούτε μια ανάσα. Όλα είναι σαν μια ανοιξιάτική βροχή που έρχεται για λίγο και φεύγει αλλά μέσα σε αυτό το ελάχιστο διάστημα έχει αλλάξει όλο τον κόσμο.Το ίδιο ακριβώς είναι και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο οποιοσδήποτε.Μέσα από αυτές ο καθένας ανακαλύπτει κομμάτια του εαυτού του που δεν ήξερε ότι υπάρχουν και όταν τελικά καταφέρνει να τις ξεπεράσει τότε η ικανοποίηση που αισθάνεται είναι σαν να βγαίνει το ουράνιο τόξο και αυτό που νιώθει εκείνη τη στιγμή είναι κάτι πραγματικά ........όμορφο.
Κυριακή σήμερα. Μετά από πολλές μέρες ο καιρός επιτέλους σταμάτησε να είναι συννεφιασμένος και βγήκε ο ήλιος, φωτεινός και ορεξάτος.Πόσο πιο καλή θα μπορούσε να είναι αυτή η Κυριακή άραγε ;
Ευκαιρία λοιπόν για μια ηλιόλουστη χαλαρωτική κυριακάτικη βόλτα στη πόλη.Τι όμορφο παλιό σπίτι είναι αυτό εκεί, τι όμορφο που είναι το ποτάμι μετά από τη βροχή.
Μετά από τόση συννεφιά και τόσο γκρίζο βλέπεις τριγύρω σου τον κόσμο να αλλάζει διάθεση.Όπως και ο καιρός αποκτά πιο φωτεινά χρώματα έτσι και ο κόσμος είναι χαμογελαστός και εύθυμος και πάλι μετά από καιρό.Το βλέπεις παντού,στα μικρά παιδιά που παίζουν χαρούμενα στα αγόρια και στα κορίτσια που απολαμβάνουν τον ήλιο και μιλάνε για πολλά και διάφορα ή ακούνε μουσική μέσα στη φύση,στους μεγαλύτερους που έχουν βγει και αυτοί να κάνουν τη βόλτα τους ξεχνώντας για λίγο τις σκοτούρες που τους απασχολούν.Τι κρίμα όμως όλα κάποτε τελειώνουν ,όπως και αυτή η βόλτα. Αλλά αυτό που παραμένει ανεξάντλητο είναι αυτή η καλή διάθεση που αισθάνεσαι μετά από μία βόλτα ,μια μέρα σαν και τη σημερινή !
Είναι κάποια βράδια που αισθάνεσαι μόνος.Είναι εκείνη η μοναξιά που ξέρεις ότι σου τι δίνει αλλά την ανέχεσαι,την ανέχεσαι παθητικά που λέει και ένα τραγούδι. Αλλά μόλις μιλήσεις με καλά φιλαράκια έστω και με τη βοήθεια της τεχνολογίας αισθάνεσαι τέλεια.Αν βάλεις και στην εξίσωση ένα καλό κρασί τότε η κατάσταση είναι απλά τέλεια.
Γιατί σήμερα με την τεχνολογία που υπάρχει αν κάποιος έχει μία συσκευή που μπορεί να συνδεθεί στο internet τότε το μόνο συναίσθημα που δεν θα αισθανθεί σίγουρα είναι αυτό της μοναξιάς. Υπάρχουν τόσα δίκτυα <<κοινωνικής δικτύωσης >> που ο καθένας θα βρεί κάτι στα μέτρα του,είτε αυτό έχει φίλους ,ή ακόλουθους ή προφίλ που μπορείς να παρακολουθείς τις αναρτήσεις τους.Έτσι κατά κάποιο τρόπο ο άνθρωπος έχει καταφέρει να μειώσει ένα πρόβλημα που τον ταλανίζει εδώ και χρόνια και αυτό δεν είναι άλλο από τη μοναξιά.
Η μοναξιά λοιπόν στις μέρες μας έχει δύο όψεις:της πραγματικής μοναξιάς όπου ένα άτομο δεν έχει παρέα και της μοναχικότητας όπου ένα άτομο επιδιώκει να είναι μόνος με τον εαυτό του.Η πρώτη κατάσταση θεωρώ πως είναι από τις δυσκολότερες καταστάσεις που μπορεί να αντιμετωπίσει ο οποιοσδήποτε στη ζωή του.Τώρα όσον αφορά τη δεύτερη περίπτωση πιστεύω ότι ο καθένας θα πρέπει να περνά κάποιες στιγμές μόνος του έτσι ώστε να ανακαλύπτει τον εαυτό του να εκτιμάει κάποια πράγματα όπως μια καλή παρέα ,ένα τραπέζι με φίλους,μία έξοδο,μία κοινή ενέργεια και πολλά άλλα.
θα μου πείτε ποιο είναι τελικά το συμπέρασμα από όλα αυτά ;Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι ο καθένας από εμάς πρέπει πρώτα από όλα να αισθάνεται καλά με τον εαυτό του και να πιστεύει σε αυτόν και όλα θα πάνε καλά !!!
Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2013
Σήμερα η μέρα ήταν ζόρικη. Από το πρωί στο πόδι και μάθημα ατέλειωτο σε ένα ΤΕΙ που προσπαθεί να έχει μία σωστή λειτουργία και ευχαριστημένους φοιτητές. Αλλά αυτό πλέον είναι όλο και πιο δύσκολο καθώς κάθε χρονιά που περνάει τα πράγματα ζορίζουν όλο και περισσότερο. Έτσι λοιπόν το μόνο που μένει να σκέφτεσαι για να παίρνεις δύναμη και να μπορείς να ανταπεξέλθεις σε μία μέρα σαν και αυτή είναι ή ένα καλό τραγούδι
ή ότι είσαι στη μέση των σπουδών σου.Έτσι βρίσκεις ένα τρόπο να συνεχίσεις όμορφα τη μέρα σου
στο ΤΕΙ . Αφού λοιπόν τελειώσει το μάθημα το απόγευμα και επιστρέψεις σπίτι διαπιστώνεις ότι πρέπει να πας για ψώνια ενώ εσύ υπολόγιζες να κάτσεις να διαβάσεις ότι έκανες σήμερα .Τελειώνεις και με τα ψώνια και λες ωραία θα χαλαρώσω λίγο .Στη συνέχεια διαβάζεις ελάχιστα σε σχέση με αυτό που υπολόγιζες αλλα πάλι καλά.Τελικά το βράδυ σε βρίσκει παρέα με μια μπύρα και ακούγοντάς ένα βραχνό προφήτη.
gif..gif)
