Πνεύμα μηχανικό

http://vimeo.com/65097025#

Ξεκίνησα να βλέπω το παραπάνω βίντεο στην αρχή με μισό μάτι στη συνέχεια όμως το μάτι ζωντάνεψε,το μυαλό ξύπνησε και στον ρυθμό του τραγουδιού άρχισα να βλέπω τις εικόνες του βίντεο μια-μια μπροστά μου.Αυτό που έβλεπα ήταν απλά με μια φράση ΑΥΘΕΝΤΙΚΉ ΜΟΤΟΣΥΚΛΈΤΑ.
Ήταν άνθρωποι που είχαν βρει τις μοτοσυκλέτες τους είτε πεταμένες σε σκουπιδότοπους είτε παρατημένες σε κάποια γωνία ή τις είχαν αγοράσει ακριβά από κάποιον άλλον συλλέκτη.Η επιλογή που κάνανε δεν έγινε τυχαία αλλά μετά από πολλή σκέψη,ψάξιμο και δουλειά για να αναστήσουν αυτά τα παλιά αυθεντικά  αληθινά μέταλλα,και αυτή η δουλειά δεν έγινε απαραίτητα από κάποιον μηχανικό αλλά από αυτούς τους ίδιους με πολύ μεράκι,με τέχνη,με ξενύχτι με κόπο και με μαυρισμένα χέρια.Όλα αυτά για μια μοναδική στιγμή,τη στιγμή που θα τελειώσουν το φτιάξιμο του κινητήρα θα σκουπίσουν τα χέρια και θα πατήσουν για πρώτη φορά τη μανιβέλα του κινητήρα που τόσο καιρό έφτιαχναν οι ίδιοι.Ίσως η εκκίνηση του να είναι εύκολη αλλά αν είναι δύσκολη θα ξεκινήσουν πάλι από την αρχή για να δουν τι φταίει και δεν παίρνει μπρος. Και όλα αυτά για ένα μηχανάκι σαράντα πενήντα ή ακόμα και εξήντα χρόνων με πολύ σπάνια ανταλλακτικά με ιδιόμορφη συμπεριφορά,διαφορετική από τα σημερινά,μοναδική όμως για την εποχή του όπως το ίδιο μοναδικό θα είναι και το χαμόγελο που θα έχει ο ιδιοκτήτης της μόλις τελειώσει την επισκευή της και περιμένει μια ζεστή ηλιόλουστη Κυριακή για μια βόλτα ή μια εκδήλωση σαν και αυτή για να φορέσει ένα παλιό δερμάτινο,να πατήσει τη μανιβέλα και να ξεκινήσει για ακόμα μια βόλτα.    

Μηχανοκίνητη ιστοριούλα

 Έβλεπε καιρό τώρα τα σύγχρονα μηχανάκια και τα σύγχρονα αυτοκίνητα,όλα ήταν όμορφα με φανταχτερά χρώματα, με πολλά ηλεκτρονικά συστήματα,με πολλά άλογα και πολλά θετικά.Αλλά έβλεπε και τις βλάβες που έβγαζαν και ξενέρωνε.Δεν του άρεσε να έχει η μηχανή του ή το αμάξι του χαζές βλάβες ή ακόμα χειρότερα βλάβες που θα του στοίχιζαν τη ζωή του.
 Αυτός είχε καταλήξει εδώ και πολλά χρόνια στο μηχανάκι του.Δεν ήθελε πολλά,το μηχανάκι του είχε ένα απλό μονοκύλινδρο κινητήρα φορούσε την ίδια εξάτμιση εδώ και 20 χρόνια και το μόνο που πρόσεχε ήταν να αλλάζει στην ώρα τους τα  αναλώσιμα που του ζητούσε κάθε φορά.Δεν πίστευε στο παραμύθι που του πουλούσαν οτι με δύο κυλίνδρους και χίλια κυβικά θα μπορούσε να κάνει τα πάντα.Άλλωστε έβλεπε και την πλειοψηφία αυτών που τα είχαν αγοράσει, όλα είχαν  ηλεκτρονικά συστήματα πάνω και το μόνο πράγμα που δεν έκαναν ήταν να φτιάχνουν καφέ και να λένε επόμενη στάση και επιπλέον όλοι όσοι τα είχαν,είχαν επαναπαυθεί από τη πληθώρα των ηλεκτρονικών που είχαν και οδηγούσαν λες και είχαν κάνει συμβόλαιο με την άσφαλτο ότι δε θα πέσουν.Έτσι άνοιγαν το γκάζι ως το στοπ, πατούσαν το φρένο σαν να ήταν πετούγια πόρτας γιατί και traction control είχαν και  ABS είχαν και δεν τους ένοιαζε τίποτα.Αμ το άλλο όλοι μέρα στη καφετέρια και όλη την ώρα μπλα-μπλα για το ποιος έχει το καλύτερο μηχανάκι ή το καλύτερο αμάξι και πότε θα κάνουμε εκείνη την εκδρομή που λέγαμε και στο τέλος μόνο καφέ πίνανε και τίποτα άλλο.
Η μηχανή του φίλου μας λοιπόν είχε 20 χρόνια στη πλάτη της αλλά δεν τον πείραζε καθόλου γιατί μαζί της είχε γυρίσει σχεδόν όλο τον κόσμο και από χώμα αλλά και από άσφαλτο.Περίμενε κάθε Κυριακή για να κάνει τη βόλτα του .Κάποιες φορές με παρέα και άλλες μόνος του.Πάντα έκανε την ίδια τελετουργία, ξυπνούσε νωρίς κάθε Κυριακή ,αφού την προηγούμενη μέρα είχε κάνει ένα καλό έλεγχο αν χρειάζεται κάτι είτε η μηχανή του ή αυτός.Έκανε λοιπόν καφέ και πήγαινε στο υπόστεγο που την άφηνε πάντα και άνοιγε την πόρτα.Αυτό που του άρεσε όταν είχε μια καλή μέρα ήταν ο ήλιος που έπεφτε πάνω της,πάνω στα μέταλλα της,στη σέλα της παντού.Αφού έπινε το καφέ του την έσπρωχνε έξω στην αυλή και πήγαινε να ετοιμαστεί αργά και σχεδόν τελετουργικά όπως ήξερε από πάντα.Έπαιρνε πάντα λίγα πράγματα επέλεγε πάντα ένα τυχαίο σημείο στον παλιό χάρτη που είχε εδώ και χρόνια και ξεκινούσε .Στην αρχή πρόσεχε και περίμενε για λίγο να ζεσταθεί ο κινητήρας και μετά έβαζε πρώτη στο θορυβώδες κιβώτιο ταχυτήτων του και ξεκινούσε,δεν τον ένοιαζε ο χρόνος μπορεί να ήταν πίσω σε δύο ώρες μπορεί να γύριζε και το βράδυ.Το μόνον που τον ένοιαζε ήταν να ευχαριστηθεί το μηχανάκι του,τη βόλτα του και τον καιρό που είχε κάθε φορά.Κάποιες φορές είχε κρύο και λίγο δυσκολευόταν γιατί σκεφτόταν ότι έπρεπε να αλλάξει τα γκρίπ που είχε με θερμαινόμενα αλλά έβλεπε και αυτούς που είχαν,με την παραμικρή βροχή δεν τολμούσαν να ξεμυτίσουν.Στο δρόμο συναντούσε γνωστούς και φίλους από τα παλιά και η μέρα περνούσε γρήγορα αλλά ωραία.και τελικά παρ' όλα αυτά πάντα γυρνούσε πίσω στο σπίτι του με την ίδια χαρά και την ίδια προσμονή για την επόμενη βόλτα,για την επόμενη Κυριακή.