Έχουν περάσει δύο εβδομάδες από τότε που έγινε αυτή η βόλτα.Η ανάμνηση της ακόμα και τώρα είναι μέσα στο μυαλό μου για ένα και μόνο λόγο , γιατί αυτή η βόλτα είχε έντονο το στοιχείο της εξερεύνησης και της αποβολής κάθε υποχρέωσης.Το αποτέλεσμα όλων αυτών ; Μετά από 45 χιλιόμετρα να ακούω μόνο τον ήχο της αλυσίδας του ποδηλάτου να πηγαίνει από το ένα γρανάζι στο άλλο και να μην σκέφτομαι απολύτως τίποτα.Με απλά λόγια δηλαδή η συγκεκριμένη βόλτα ήταν μια ατέλειωτη οδηγική νιρβάνα.
Είχαμε συνεννοηθεί με τη παρέα για τη συγκεκριμένη βόλτα από καιρό.Έτσι λοιπόν είχαμε πει να πάμε για μπάνιο σε ένα κοντινό χωριό με τα ποδήλατα.Αφού ορίστηκε το σημείο συνάντησης και για τους τρείς και η ώρα που θα ξεκινούσαμε από το προηγούμενο βράδυ,πάνω από ένα τραπέζι με μπύρες και ενώ όλη η πόλη απολάμβανε τη Σαββατιάτικη έξοδο της εγώ τι κοπάνησα νωρίς (λέμε τώρα γιατί 2 τη νύχτα δε το λες και νωρίς ) γιατί αύριο με περίμενε πολύς δρόμος και που να ήξερα ακόμα τι άλλο
Την επόμενη λοιπόν με τον πρώτο ήχο(και όχι με το πρώτο φως της μέρας όπως θα περίμεναν κάποιοι) από το ξυπνητήρι ήμουν όρθιος λες και θα περνούσα πρωινή αναφορά στο στρατό .Πέταξα λοιπόν ένα μαγιό και μια πετσέτα στο πάντα έτοιμο για βόλτα σακίδιο μου και τραγουδώντας το παρακάτω
άσμα,ξεκίνησα για το σημείο συνάντησης.Στο δρόμο πέτυχα και το Μάριο και έτσι σιγά-σιγά φτάσαμε στο σημείο συνάντησης που είχαμε κανονίσει όπου ήδη μας περίμενε ο έτερος ποδηλάτης της παρέας ο Τάσος.Με φούλ τη σύνθεση της ομάδας λοιπόν ξεκινήσαμε για το χωριό που θα παίρναμε το λουτρό μας το οποίο απείχε περίπου 1μιση ώρα η οποία πέρασε πολύ γρήγορα αφού στο δρόμο μιλούσαμε για διάφορα θέματα όπως το πόσο όμορφες γκόμενες είδαμε χτες έως ποιό μέγεθος ζάντας ήταν ιδανικό για καθημερινή χρήση,επιπλέον ο δρόμος είχε μια χάραξη η οποία περνούσε ακριβώς από κάτω από το βουνό που υπάρχει στη περιοχή έτσι η διαδρομή μας είχε και κάτι ολίγον φυσιολατρικό.
Φτάνοντας στο χωριό σταματήσαμε σε ένα mini-market για να πάρει ο υπογράφων κάτι να φάει και να μη λιμοκτονήσει από την πείνα και μετά και από αυτό φτάσαμε στο ποτάμι που για το υπόλοιπο της μέρας θα μας εξασφάλιζε τη δροσιά που τόσο θέλαμε.Εδώ να πω ότι το τηλέφωνο μου μετά από κάποια τηλέφωνα που έκανα έμεινε από κάρτα.Αλλά τίποτα δεν μας πτοεί λέω από μέσα μου στο γυρισμό απλά θα αυξήσω λίγο τα χιλιόμετρα της βόλτας μου για να πάρω κάρτα ακολουθώντας το Τάσο και πηγαίνοντας στο χωριό του.
Ξαφνικά εκεί πού κάναμε το μπάνιο μας μέσα στη δροσιά του ποταμού πέφτει τηλέφωνο από δύο φίλους οι οποίοι ήθελαν να έρθουν.Τι να κάνουμε και εμείς δεν μπορούσαμε να τους το αρνηθούμε και έτσι απλά η παρέα μεγάλωσε και από εκεί που είμασταν τρεις μπάκουροι οι οποίοι κοιτούσαν κορίτσι λες και το έβλεπαν για πρώτη φορά γίναμε πέντε.
Και δεν έφτανε μόνο αυτό αλλά με το που αυξήθηκε η παρέα άρχισαν να έρχονται και ωραίες παρουσίες στο ποτάμι.Ε τι να κάνουμε και εμείς μείναμε με το στόμα ανοιχτό και είχαμε ένα βλέμμα σαν το παρακάτω
Είχαμε συνεννοηθεί με τη παρέα για τη συγκεκριμένη βόλτα από καιρό.Έτσι λοιπόν είχαμε πει να πάμε για μπάνιο σε ένα κοντινό χωριό με τα ποδήλατα.Αφού ορίστηκε το σημείο συνάντησης και για τους τρείς και η ώρα που θα ξεκινούσαμε από το προηγούμενο βράδυ,πάνω από ένα τραπέζι με μπύρες και ενώ όλη η πόλη απολάμβανε τη Σαββατιάτικη έξοδο της εγώ τι κοπάνησα νωρίς (λέμε τώρα γιατί 2 τη νύχτα δε το λες και νωρίς ) γιατί αύριο με περίμενε πολύς δρόμος και που να ήξερα ακόμα τι άλλο
Την επόμενη λοιπόν με τον πρώτο ήχο(και όχι με το πρώτο φως της μέρας όπως θα περίμεναν κάποιοι) από το ξυπνητήρι ήμουν όρθιος λες και θα περνούσα πρωινή αναφορά στο στρατό .Πέταξα λοιπόν ένα μαγιό και μια πετσέτα στο πάντα έτοιμο για βόλτα σακίδιο μου και τραγουδώντας το παρακάτω
άσμα,ξεκίνησα για το σημείο συνάντησης.Στο δρόμο πέτυχα και το Μάριο και έτσι σιγά-σιγά φτάσαμε στο σημείο συνάντησης που είχαμε κανονίσει όπου ήδη μας περίμενε ο έτερος ποδηλάτης της παρέας ο Τάσος.Με φούλ τη σύνθεση της ομάδας λοιπόν ξεκινήσαμε για το χωριό που θα παίρναμε το λουτρό μας το οποίο απείχε περίπου 1μιση ώρα η οποία πέρασε πολύ γρήγορα αφού στο δρόμο μιλούσαμε για διάφορα θέματα όπως το πόσο όμορφες γκόμενες είδαμε χτες έως ποιό μέγεθος ζάντας ήταν ιδανικό για καθημερινή χρήση,επιπλέον ο δρόμος είχε μια χάραξη η οποία περνούσε ακριβώς από κάτω από το βουνό που υπάρχει στη περιοχή έτσι η διαδρομή μας είχε και κάτι ολίγον φυσιολατρικό.
Φτάνοντας στο χωριό σταματήσαμε σε ένα mini-market για να πάρει ο υπογράφων κάτι να φάει και να μη λιμοκτονήσει από την πείνα και μετά και από αυτό φτάσαμε στο ποτάμι που για το υπόλοιπο της μέρας θα μας εξασφάλιζε τη δροσιά που τόσο θέλαμε.Εδώ να πω ότι το τηλέφωνο μου μετά από κάποια τηλέφωνα που έκανα έμεινε από κάρτα.Αλλά τίποτα δεν μας πτοεί λέω από μέσα μου στο γυρισμό απλά θα αυξήσω λίγο τα χιλιόμετρα της βόλτας μου για να πάρω κάρτα ακολουθώντας το Τάσο και πηγαίνοντας στο χωριό του.
Ξαφνικά εκεί πού κάναμε το μπάνιο μας μέσα στη δροσιά του ποταμού πέφτει τηλέφωνο από δύο φίλους οι οποίοι ήθελαν να έρθουν.Τι να κάνουμε και εμείς δεν μπορούσαμε να τους το αρνηθούμε και έτσι απλά η παρέα μεγάλωσε και από εκεί που είμασταν τρεις μπάκουροι οι οποίοι κοιτούσαν κορίτσι λες και το έβλεπαν για πρώτη φορά γίναμε πέντε.
Και δεν έφτανε μόνο αυτό αλλά με το που αυξήθηκε η παρέα άρχισαν να έρχονται και ωραίες παρουσίες στο ποτάμι.Ε τι να κάνουμε και εμείς μείναμε με το στόμα ανοιχτό και είχαμε ένα βλέμμα σαν το παρακάτω
Με αυτά και με κείνα λοιπόν και με την όρεξη και τη διάθεση ανεβασμένη απολαύσαμε το μπάνιο μας και αφού πέρασε το μεσημέρι και άρχισε να πέφτει ο ήλιος ξεκινήσαμε και εμείς σιγά-σιγά για τα σπίτια μας.Αυτή τη φορά το δρομολόγιο του γυρισμού ήταν ευκολότερο από κάθε άλλη φορά γιατί με αυτά που είδαμε ακόμα και στον γύρο Γαλλίας να τρέχαμε θα μας φαινόταν παιχνιδάκι.Φτάσαμε λοιπόν και στο χωριό που είχαμε πει να βρεθούμε το πρωί και εκεί ο Μάριος αποφάσισε να κατηφορίσει και εγώ με το Τάσο συνεχίσαμε την ανηφόρα για το χωριό του όπου θα έπαιρνα κάρτα.Ο δρόμος εύκολος και συνηθισμένος και για τους δυο μας και έτσι μετά από λίγη ώρα φτάσαμε στο χωριό του Τάσου.
Εκεί τελικά οι δρόμοι μας χώρισαν και συνέχισα μόνος μου για το μαγαζί που θα αγόραζα την κάρτα για το τηλέφωνο.Φτάνοντας στο μαγαζί αγόρασα την περιβόητη κάρτα επιτέλους και έκατσα για λίγη ώρα να ξεκουραστώ και να μαζέψω δυνάμεις για το μακρύ δρόμο του γυρισμού.
Μετά και από αυτό ήμουν έτοιμος,ξεκίνησα λοιπόν και όπως οδηγούσα μαζί με τον αεράκι που ερχόταν στο πρόσωπό μου ξαφνικά μου ήρθε και μία εξαιρετική ιδέα για να κάνω τη κυριακάτικη βόλτα μου ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.Η ιδέα πολύ απλή και εύκολα πραγματοποιήσιμη.Το πρωί λοιπόν με τα παιδιά είχα κάνει τη αριστερή μεριά του βουνού,γιατί όχι λοιπόν να μην έκανα και την δεξιά τώρα το απόγευμα που είχε πέσει λίγο ο ήλιος και είχα αρκετή ώρα σε περίπτωση που έπαιρνα έναν άγνωστο δρόμο και έπρεπε να ψάχνω πάλι το δρόμο που θα με επανέφερε στον πολιτισμό.Η απόφαση πάρθηκε στα γρήγορα και το αριστερό χέρι τεντώθηκε για να παίξει τον ρόλο φλας,και ω του θαύματος τι δρόμος είναι αυτός μαγεία.Κατηφορικός με αρκετές στροφούλες αλλά μετά από λίγο είχε μια ανηφόρα άλλο πράγμα αλλά δεν πτοούμαστε καθόλου και με το μυαλό στα πρωινά ξωτικά που είδα στο ποτάμι η ανηφόρα βγήκε γρήγορα και εύκολα.Μετά την ανηφόρα αισθανόμουν σαν να έκανα ταξίδι στο χρόνο και να μεταφέρθηκα εικοσιπέντε χρόνια πίσω με το χωριό που αντίκρισα μπροστά μου.Μπαίνοντας στο χωριό ξεκίνησε και η κατηφόρα πράγμα που με ξεκούρασε.Και ξαφνικά ω πα μεγάλε φρένο να μην πατήσουμε κανένα χωριανό .Ευτυχώς τη γλυτώσαμε αλλα βγαίνοντας από το χωριό βλέπω μπροστά μου να απλώνεται δρόμος καλός,και πάνω που λέω εδώ είμαστε θα τρέξουμε λιγάκι,βλέπω ένα κοπάδι γελάδια στα πενήντα μέτρα παρέα με το βοσκό τους.Αρχίζουν και με ζώνουν τα φίδια λοιπόν γιατί μέσα στο κοπάδι βλέπω και δυο τρεις ταύρους και απευθείας μου έρχονται σκηνές από Ισπανία και δε θέλω να φανταστώ αυτούς τους ταύρους να με πάρουν στο κατόπι.Ευτυχώς όμως βλέπω ένα χωματόδρομο σε καλή κατάσταση στα δεξιά μου και χαρούμενος για το γεγονός αφιερώνω ένα παντιλίκι στο βοσκό και μπαίνω μέσα στο χωματόδρομο ελπίζοντας να βγάζει λίγο πιο κάτω και να μη χαθώ. Αμ δε στα πενήντα μέτρα που το έχω σκεφτεί βλέπω μια διχάλα και αποφασίζω να πάρω το δρόμο που πήγαινε αριστερά.Συνεχίζω λοιπόν και εκεί που προχωρούσα ωραία και καλά ο δρόμος ξαφνικά τελειώνει.Τι να κάνουμε πάλι πίσω στη διχάλα λοιπόν και αυτή τη φορά παίρνω το δεξιά δρόμο που όπως αποδείχτηκε παρά τη διασταύρωση που συνάντησα παρακάτω ήταν ο σωστός. Μπαίνοντας λοιπόν σε αυτόν τον δρόμο συνάντησα μια διασταύρωση,σταματάω και το σκέφτομαι για λίγο αν συνέχιζα ευθεία δεν ήξερα σίγουρα που έβγαζε ο δρόμος,αν συνέχιζα δεξιά το πιο πιθανό θα ήταν να έκανα πάλι ταξίδι στο χρόνο οπότε αποφάσισα να πάρω τον αριστερό δρόμο,επιλογή που όπως αποδείχθηκε στην συνέχεια ήταν σωστή και σαν επιβράβευση της επιλογής μου μετά από λίγο άκουσα νερό να τρέχει και είδα μια πομόνα. Η στάση επιτακτική και αφού ήπια δροσερό νεράκι συνέχισα τη διαδρομή μου και τελικά κατέληξα,από έναν δρόμο που είχα να κάνω χρόνια σε ένα δασάκι όπου έκανα ακόμα μια στάση για να περάσω την κάρτα που αγόρασα στο τηλέφωνο.Αφού έγινε και αυτό συνέχισα πλέον από την ανιαρή άσφαλτο τον βαρετό πλέον δρόμο του γυρισμού και τελικά μετά από πενήντα περίπου χιλιόμετρα έφτασα πίσω στη βάση μου κουρασμένος αλλά γεμάτος εικόνες.
Τελειώνοντας αυτό το κείμενο και αν ακόμα διαβάζει κανείς αυτή τη παράγραφο θα ήθελα να πω ότι αυτή η βόλτα ήταν από τις μεγαλύτερες σε διάρκεια που έχω κάνει έως τώρα αλλά ταυτόχρονα είναι και από τις ομορφότερες για ένα και μοναδικό λόγο γιατί ήταν απρογραμμάτιστη από τη μέση και έπειτα !
