Βραδυνή εξομολόγηση

   Εδώ και μια εβδομάδα ξεκίνησα και πάλι να παίζω κιθάρα.Ο λόγος για τον οποίο τα είχα παρατήσει ήταν ότι η κιθάρα μετά από ένα διάστημα με τις ίδιες χορδές  άρχισε να μην αποδίδει τα αναμενόμενα γιατί οι χορδές της χρειαζόταν αλλαγή.Δυστυχώς όμως αυτό έγινε την χειρότερη περίοδο από πλευράς προσωπικού χρόνου αφού οι υποχρεώσεις για την σχολή μου είχαν βαλθεί να τρέξουν formula 1 χωρίς να με ρωτήσουν.Έτσι η κιθάρα μετά και από μια προσπάθεια να αλλάξω μόνος μου χορδές έμεινε για περίπου τρεις μήνες να εκτελεί χρέη διακοσμητικού στοιχείου στο δωμάτιο μου.Ώσπου ήρθε το τέλος του φετινού εξαμήνου και λίγο η  καλοκαιρινή περίοδος που ξεκινούσε λίγο και η ξεκούραση από ένα εξάμηνο το οποίο ήταν πολύ απαιτητικό,κάτι και ο καιρός που μπερδεύτηκε και άρχισε να ρίχνει που και που και από καμία βροχή,άρχισα να σκέφτομαι την επαναφορά του υπέροχου αυτού μουσικού οργάνου σε λειτουργική κατάσταση.Εδώ μπαίνουν στη μέση οι γνωριμίες λοιπόν και ευτυχώς είμαι τυχερός αφού ο αδερφός ενός φίλου έχει μεράκι και πολλές γνώσεις πάνω στην κιθάρα και μετά από την απαραίτητη συνεννόηση η κιθάρα μεταφέρθηκε στο σπίτι του φίλου όπου μετά από δύο μέρες ήταν και πάλι σε λειτουργική κατάσταση.
   Πήγα να τη πάρω λοιπόν ένα ζεστό απόγευμα του Αυγούστου (που θα έλεγε και ένας μεγάλος πεζογράφος ) και η όλη φάση όταν τη πήρα στα χέρια μου ήταν με δύο λέξεις : αξία ανεκτίμητη.
Αξία ανεκτίμητη γιατί αυτή η κιθάρα ήρθε από το πουθενά στα χέρια μου και από τότε κάθε φορά που ασχολούμαι μαζί της η στιγμή εκείνη απλά δεν περιγράφεται .
Αξία ανεκτίμητη γιατί μετά από ένα μεγάλο διάστημα χωρίς να μπορώ να παίξω βρήκα και πάλι το μεράκι για να ασχοληθώ με αυτό το υπέροχο όργανο, και κατάλαβα πράγματα που δεν τα είχα συνειδητοποιήσει μέχρι τώρα για τον τρόπο με τον οποίο παίζω.