Πριν από λίγο καιρό διάβαζα για μια ανακατασκευή μιας μηχανής που είχε την ατυχία να πέσει στα χέρια ανθρώπων που απλά δεν είχαν ιδέα από μοτοσυκλέτες (ιδιοκτήτες και μηχανικοί ).Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να παρουσιάσει σημαντικές και μεγάλες φθορές μέσα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα και να μην δουλεύει σωστά.Ώσπου η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα κατέληξε στα χέρια ενός ανθρώπου ο οποίος πίστεψε ότι αυτή η μοτοσυκλέτα μπορούσε να δουλέψει παρά τα όποια προβλήματα είχε μέχρι τότε.Ο ίδιος όπως αναφέρει δεν είχε γνώσεις μηχανικού αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να προχωρήσει στην ανακατασκευή της μηχανής.
Έτσι ξεκίνησε να ψάχνει κυρίως μέσα από το internet πληροφορίες που θα τον βοηθούσαν να ξανακάνει λειτουργικό το συγκεκριμένο μηχανάκι. Όλη αυτή η διαδικασία του πήρε μερικούς μήνες μέσα στους οποίους επιδιόρθωνε σταδιακά τα όποια προβλήματα είχαν τα μηχανικά μέρη καθώς επίσης και τα πλαστικά της μοτοσυκλέτας.Κάποια προβλήματα δεν επιδιορθώθηκαν ακριβώς απλά βρέθηκε ένας άλλος τρόπος για να είναι λειτουργική η μηχανή στο σύνολο της,για κάποια άλλα χρειάστηκε τη βοήθεια επαγγελματιών αλλά το τελικό αποτέλεσμα ήταν απλά απίστευτο και η καλύτερη επισφράγιση των κόπων τόσων μηνών.
Θα αναρωτιέστε και με το δίκιο σας πως μου καρφώθηκε και τα γράφω όλα αυτά τέτοια ώρα.Γράφω για την συγκεκριμένη ιστορία επειδή μέσα από αυτή βλέπουμε πολλά αρνητικά όπως το που μπορεί να οδηγήσει η αδιαφορία και η προχειρότητα,αλλά και τι μπορεί να κάνει τελικά λίγη καλή διάθεση και μπόλικο ενδιαφέρον ενός ανθρώπου για κάτι το οποίο γουστάρει και συνεχίζει να πιστεύει σε αυτό ακόμα και όταν όλοι οι άλλοι έχουν πάψει να πιστεύουν σε αυτό.Γιατί τελικά αν έχεις μεράκι για κάτι και το προσέχεις όπως πρέπει παύει να είναι όπως συνήθως !
Είχα ένα μήνα να γράψω εδώ στο blog.Ο λόγος ;Δεν έβρισκα κάτι που να μου δώσει αφορμή να σχολιάσω,μέχρι σήμερα.
Σήμερα που επιτέλους μετά από πολύ καιρό έβρεξε. Αυτή η βροχή έτσι όπως έπεσε ήταν σαν ένα ξέσπασμα,ήταν όπως ένα καταπιεσμένο βάσανο ενός ανθρώπου που δεν μπορεί να το θάψει μέσα του και όλο τον πιέζει ώσπου ξαφνικά δεν αντέχει και λυτρώνεται από το βάσανο αυτό με το να κλαίει.
Η σημερινή βροχή λοιπόν ξεκίνησε σιγά-σιγά.Αρχικά ο ουρανός συννέφιασε και μετά από λίγο άρχισε να μαυρίζει δείγμα,ότι αυτό που θα επακολουθούσε θα ήταν μια δυνατή απότομη μπόρα θυμίζοντας κάτι από άνοιξη μέσα στο φθινόπωρο.Μετά από λίγο η μπόρα ξεκίνησε και όλος ο ουρανός σκοτείνιασε. Όλο αυτό είχε διάρκεια μερικά λεπτά αλλά ήταν αρκετό για να ανοίξει ο ουρανός.Τελικά μετά και από αυτό όλα βρέθηκαν ξανά στην παλιά τους συνηθισμένη ρουτίνα.
Έτσι λοιπόν,όπως έγραψα και στην αρχή,το ίδιο πράγμα το παθαίνει και ο άνθρωπος μερικές φορές,αφού καταπιέζει μέσα του πράγματα και συναισθήματα που τον ενοχλούν. Ώσπου τελικά έρχεται αυτό το ξέσπασμα για να φέρει μαζί του τη λύτρωση και τη λύση να φαίνεται καθαρή μέσα από τα δάκρυα,σε όποια προβλήματα τον καταπίεζαν.
Χτες μετά από καιρό πέτυχα μια εξαιρετική σειρά βίντεο που δείχνει ένα ταξίδι που έκανε μια παρέα τεσσάρων Γάλλων, οι οποίοι αποφάσισαν να κάνουν ένα ταξίδι από τη Γαλλία έως και την Ιταλία μέσω Ελβετίας και Σλοβενίας.Το μέσο το οποίο χρησιμοποίησαν ήταν μοτοσυκλέτες και συγκεκριμένα μοτοσυκλέτες supermoto δηλαδή κάτι σαν αυτό
Το συγκεκριμένο είδος μοτοσυκλέτας δεν είναι και τόσο καλό για να κάνει κανείς μεγάλα ταξίδια, παρόλα αυτά όμως οι ταξιδιώτες μας όχι μόνο τα προτίμησαν αλλά πέρασαν και μια χαρά από πάνω αν και είχαν κάποια απρόοπτα που λίγο έλειψε να τινάξουν το ταξιδιωτικό στον αέρα.
Το ταξιδιωτικό λοιπόν αποτελείται από έξι επεισόδια και το καθένα δείχνει τις διαδρομές από τις χώρες που περάσαν αλλά γίνεται αναφορά και στους συμμετέχοντες.Ενδεικτικά το 1ο επεισόδιο της σειράς
Ουσιαστικά αυτό που έκανε η συγκεκριμένη παρέα δείχνει μια προτίμηση κατά κύριο λόγο στην οδηγική απόλαυση και στο ταξίδι και λιγότερο στην άνεση και στην απλή διάσχιση αυτής της διαδρομής που επέλεξαν,γιατί θα μπορούσαν ωραιότατα να είχαν επιλέξει μηχανές μεγαλύτερου κυβισμού που να τους επέτρεπαν να διασχίσουν πιο γρήγορα,πιο εύκολα αλλά κυρίως ανετότερα αυτή τη διαδρομή.Τελικά η συγκεκριμένη παρέα έκανε πραγματικότητα το ρητό που λέει ότι 'καταλληλότερη μοτοσυκλέτα για το ταξίδι που ονειρεύεσαι είναι αυτή που ήδη έχεις '
Μετά από αρκετό καιρό βρήκα ένα ενδιαφέρον θέμα.Αγαπημένα τραγούδια που όταν τα ακούμε μας δημιουργούν την επιθυμία να κάνουμε ένα μεγάλο ταξίδι ή την βόλτα που εδώ και καιρό δεν προλαβαίνουμε να πάμε. 1ο τραγούδι για σήμερα
Pearl jam και alive.
2ο τραγούδι
moby-raining again
και επειδή όταν μιλάμε για τραγούδια που αφορούν τον δρόμο δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε το συγκεκριμένο τραγούδι.
3ο τραγούδι για σήμερα λοιπόν και Steppenwolf -born to be wild
Και μετά από τους Steepenwolf πάμε σε ένα τραγούδι από ένα σχετικά άγνωστο συγκρότημα της soythern rock.Molly Hatchet-last ride.
5ο τραγούδι και rory Gallagher και A million miles away
Συνεχίζουμε το δρόμο μας λοιπόν με lynyrd skynyrd και simple man
Επόμενη στάση Rainbow και Man on the silver mountain
και επειδή δρόμος χωρις zz top δε γίνεται la grange
Και λίγο πριν το τέλος αυτού του αφιερώματος Mike oldfield -shadow on the wall
Το συγκεκριμένο αφιέρωμα δε θα μπορούσε να μην είχε στη λίστα του το τραγούδι του Iggy Pop-the passenger
Καλό απόγευμα λοιπόν και να απολαμβάνετε ότι κάνετε !
Έχουν περάσει δύο εβδομάδες από τότε που έγινε αυτή η βόλτα.Η ανάμνηση της ακόμα και τώρα είναι μέσα στο μυαλό μου για ένα και μόνο λόγο , γιατί αυτή η βόλτα είχε έντονο το στοιχείο της εξερεύνησης και της αποβολής κάθε υποχρέωσης.Το αποτέλεσμα όλων αυτών ; Μετά από 45 χιλιόμετρα να ακούω μόνο τον ήχο της αλυσίδας του ποδηλάτου να πηγαίνει από το ένα γρανάζι στο άλλο και να μην σκέφτομαι απολύτως τίποτα.Με απλά λόγια δηλαδή η συγκεκριμένη βόλτα ήταν μια ατέλειωτη οδηγική νιρβάνα.
Είχαμε συνεννοηθεί με τη παρέα για τη συγκεκριμένη βόλτα από καιρό.Έτσι λοιπόν είχαμε πει να πάμε για μπάνιο σε ένα κοντινό χωριό με τα ποδήλατα.Αφού ορίστηκε το σημείο συνάντησης και για τους τρείς και η ώρα που θα ξεκινούσαμε από το προηγούμενο βράδυ,πάνω από ένα τραπέζι με μπύρες και ενώ όλη η πόλη απολάμβανε τη Σαββατιάτικη έξοδο της εγώ τι κοπάνησα νωρίς (λέμε τώρα γιατί 2 τη νύχτα δε το λες και νωρίς ) γιατί αύριο με περίμενε πολύς δρόμος και που να ήξερα ακόμα τι άλλο
Την επόμενη λοιπόν με τον πρώτο ήχο(και όχι με το πρώτο φως της μέρας όπως θα περίμεναν κάποιοι) από το ξυπνητήρι ήμουν όρθιος λες και θα περνούσα πρωινή αναφορά στο στρατό .Πέταξα λοιπόν ένα μαγιό και μια πετσέτα στο πάντα έτοιμο για βόλτα σακίδιο μου και τραγουδώντας το παρακάτω
άσμα,ξεκίνησα για το σημείο συνάντησης.Στο δρόμο πέτυχα και το Μάριο και έτσι σιγά-σιγά φτάσαμε στο σημείο συνάντησης που είχαμε κανονίσει όπου ήδη μας περίμενε ο έτερος ποδηλάτης της παρέας ο Τάσος.Με φούλ τη σύνθεση της ομάδας λοιπόν ξεκινήσαμε για το χωριό που θα παίρναμε το λουτρό μας το οποίο απείχε περίπου 1μιση ώρα η οποία πέρασε πολύ γρήγορα αφού στο δρόμο μιλούσαμε για διάφορα θέματα όπως το πόσο όμορφες γκόμενες είδαμε χτες έως ποιό μέγεθος ζάντας ήταν ιδανικό για καθημερινή χρήση,επιπλέον ο δρόμος είχε μια χάραξη η οποία περνούσε ακριβώς από κάτω από το βουνό που υπάρχει στη περιοχή έτσι η διαδρομή μας είχε και κάτι ολίγον φυσιολατρικό.
Φτάνοντας στο χωριό σταματήσαμε σε ένα mini-market για να πάρει ο υπογράφων κάτι να φάει και να μη λιμοκτονήσει από την πείνα και μετά και από αυτό φτάσαμε στο ποτάμι που για το υπόλοιπο της μέρας θα μας εξασφάλιζε τη δροσιά που τόσο θέλαμε.Εδώ να πω ότι το τηλέφωνο μου μετά από κάποια τηλέφωνα που έκανα έμεινε από κάρτα.Αλλά τίποτα δεν μας πτοεί λέω από μέσα μου στο γυρισμό απλά θα αυξήσω λίγο τα χιλιόμετρα της βόλτας μου για να πάρω κάρτα ακολουθώντας το Τάσο και πηγαίνοντας στο χωριό του.
Ξαφνικά εκεί πού κάναμε το μπάνιο μας μέσα στη δροσιά του ποταμού πέφτει τηλέφωνο από δύο φίλους οι οποίοι ήθελαν να έρθουν.Τι να κάνουμε και εμείς δεν μπορούσαμε να τους το αρνηθούμε και έτσι απλά η παρέα μεγάλωσε και από εκεί που είμασταν τρεις μπάκουροι οι οποίοι κοιτούσαν κορίτσι λες και το έβλεπαν για πρώτη φορά γίναμε πέντε.
Και δεν έφτανε μόνο αυτό αλλά με το που αυξήθηκε η παρέα άρχισαν να έρχονται και ωραίες παρουσίες στο ποτάμι.Ε τι να κάνουμε και εμείς μείναμε με το στόμα ανοιχτό και είχαμε ένα βλέμμα σαν το παρακάτω
Με αυτά και με κείνα λοιπόν και με την όρεξη και τη διάθεση ανεβασμένη απολαύσαμε το μπάνιο μας και αφού πέρασε το μεσημέρι και άρχισε να πέφτει ο ήλιος ξεκινήσαμε και εμείς σιγά-σιγά για τα σπίτια μας.Αυτή τη φορά το δρομολόγιο του γυρισμού ήταν ευκολότερο από κάθε άλλη φορά γιατί με αυτά που είδαμε ακόμα και στον γύρο Γαλλίας να τρέχαμε θα μας φαινόταν παιχνιδάκι.Φτάσαμε λοιπόν και στο χωριό που είχαμε πει να βρεθούμε το πρωί και εκεί ο Μάριος αποφάσισε να κατηφορίσει και εγώ με το Τάσο συνεχίσαμε την ανηφόρα για το χωριό του όπου θα έπαιρνα κάρτα.Ο δρόμος εύκολος και συνηθισμένος και για τους δυο μας και έτσι μετά από λίγη ώρα φτάσαμε στο χωριό του Τάσου.
Εκεί τελικά οι δρόμοι μας χώρισαν και συνέχισα μόνος μου για το μαγαζί που θα αγόραζα την κάρτα για το τηλέφωνο.Φτάνοντας στο μαγαζί αγόρασα την περιβόητη κάρτα επιτέλους και έκατσα για λίγη ώρα να ξεκουραστώ και να μαζέψω δυνάμεις για το μακρύ δρόμο του γυρισμού.
Μετά και από αυτό ήμουν έτοιμος,ξεκίνησα λοιπόν και όπως οδηγούσα μαζί με τον αεράκι που ερχόταν στο πρόσωπό μου ξαφνικά μου ήρθε και μία εξαιρετική ιδέα για να κάνω τη κυριακάτικη βόλτα μου ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.Η ιδέα πολύ απλή και εύκολα πραγματοποιήσιμη.Το πρωί λοιπόν με τα παιδιά είχα κάνει τη αριστερή μεριά του βουνού,γιατί όχι λοιπόν να μην έκανα και την δεξιά τώρα το απόγευμα που είχε πέσει λίγο ο ήλιος και είχα αρκετή ώρα σε περίπτωση που έπαιρνα έναν άγνωστο δρόμο και έπρεπε να ψάχνω πάλι το δρόμο που θα με επανέφερε στον πολιτισμό.Η απόφαση πάρθηκε στα γρήγορα και το αριστερό χέρι τεντώθηκε για να παίξει τον ρόλο φλας,και ω του θαύματος τι δρόμος είναι αυτός μαγεία.Κατηφορικός με αρκετές στροφούλες αλλά μετά από λίγο είχε μια ανηφόρα άλλο πράγμα αλλά δεν πτοούμαστε καθόλου και με το μυαλό στα πρωινά ξωτικά που είδα στο ποτάμι η ανηφόρα βγήκε γρήγορα και εύκολα.Μετά την ανηφόρα αισθανόμουν σαν να έκανα ταξίδι στο χρόνο και να μεταφέρθηκα εικοσιπέντε χρόνια πίσω με το χωριό που αντίκρισα μπροστά μου.Μπαίνοντας στο χωριό ξεκίνησε και η κατηφόρα πράγμα που με ξεκούρασε.Και ξαφνικά ω πα μεγάλε φρένο να μην πατήσουμε κανένα χωριανό .Ευτυχώς τη γλυτώσαμε αλλα βγαίνοντας από το χωριό βλέπω μπροστά μου να απλώνεται δρόμος καλός,και πάνω που λέω εδώ είμαστε θα τρέξουμε λιγάκι,βλέπω ένα κοπάδι γελάδια στα πενήντα μέτρα παρέα με το βοσκό τους.Αρχίζουν και με ζώνουν τα φίδια λοιπόν γιατί μέσα στο κοπάδι βλέπω και δυο τρεις ταύρους και απευθείας μου έρχονται σκηνές από Ισπανία και δε θέλω να φανταστώ αυτούς τους ταύρους να με πάρουν στο κατόπι.Ευτυχώς όμως βλέπω ένα χωματόδρομο σε καλή κατάσταση στα δεξιά μου και χαρούμενος για το γεγονός αφιερώνω ένα παντιλίκι στο βοσκό και μπαίνω μέσα στο χωματόδρομο ελπίζοντας να βγάζει λίγο πιο κάτω και να μη χαθώ. Αμ δε στα πενήντα μέτρα που το έχω σκεφτεί βλέπω μια διχάλα και αποφασίζω να πάρω το δρόμο που πήγαινε αριστερά.Συνεχίζω λοιπόν και εκεί που προχωρούσα ωραία και καλά ο δρόμος ξαφνικά τελειώνει.Τι να κάνουμε πάλι πίσω στη διχάλα λοιπόν και αυτή τη φορά παίρνω το δεξιά δρόμο που όπως αποδείχτηκε παρά τη διασταύρωση που συνάντησα παρακάτω ήταν ο σωστός. Μπαίνοντας λοιπόν σε αυτόν τον δρόμο συνάντησα μια διασταύρωση,σταματάω και το σκέφτομαι για λίγο αν συνέχιζα ευθεία δεν ήξερα σίγουρα που έβγαζε ο δρόμος,αν συνέχιζα δεξιά το πιο πιθανό θα ήταν να έκανα πάλι ταξίδι στο χρόνο οπότε αποφάσισα να πάρω τον αριστερό δρόμο,επιλογή που όπως αποδείχθηκε στην συνέχεια ήταν σωστή και σαν επιβράβευση της επιλογής μου μετά από λίγο άκουσα νερό να τρέχει και είδα μια πομόνα. Η στάση επιτακτική και αφού ήπια δροσερό νεράκι συνέχισα τη διαδρομή μου και τελικά κατέληξα,από έναν δρόμο που είχα να κάνω χρόνια σε ένα δασάκι όπου έκανα ακόμα μια στάση για να περάσω την κάρτα που αγόρασα στο τηλέφωνο.Αφού έγινε και αυτό συνέχισα πλέον από την ανιαρή άσφαλτο τον βαρετό πλέον δρόμο του γυρισμού και τελικά μετά από πενήντα περίπου χιλιόμετρα έφτασα πίσω στη βάση μου κουρασμένος αλλά γεμάτος εικόνες.
Τελειώνοντας αυτό το κείμενο και αν ακόμα διαβάζει κανείς αυτή τη παράγραφο θα ήθελα να πω ότι αυτή η βόλτα ήταν από τις μεγαλύτερες σε διάρκεια που έχω κάνει έως τώρα αλλά ταυτόχρονα είναι και από τις ομορφότερες για ένα και μοναδικό λόγο γιατί ήταν απρογραμμάτιστη από τη μέση και έπειτα !
Πριν λίγες μέρες ενώ άκουγα διάφορα τραγούδια στο ίντερνετ βρήκα αυτό το βιντεάκι. Τραγούδι γνωστό και από τα καλύτερα του Μάλαμα.Πρώτη φορά το άκουγα σε ζωντανή εκτέλεση και αυτό που είπε στην αρχή του τραγουδιού ,πραγματικά το θεωρώ μεγάλη αλήθεια.
Σήμερα όλοι θέλουν να γίνουν κάτι . Και λέγοντας κάτι εννοώ κάτι μεγάλο που να σέβονται αυτοί που τους γνωρίζουν αλλά και γενικά ο υπόλοιπος κόσμος .Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα κάποιοι να αγχώνονται υπερβολικά για να πετύχουν αυτό το στόχο και καταλήγουν στο τέλος να είναι στρεσσαρισμένοι ή ακόμα χειρότερα κάποιοι καταλήγουν να είναι απογοητευμένοι με τον εαυτό τους έχοντας χάσει την αυτοεκτίμηση τους.Βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά,όπου κάποιος πετυχαίνει να γίνει αυτό που υποτίθεται πως θέλει και τελικά μετά από λίγο καιρό καταλαβαίνει πως αυτό που είναι τώρα δεν τον ικανοποιεί και αρχίζει να βρίσκει τρόπους και μέσα ώστε να ασχοληθεί με κάτι άλλο.Σε έναν ιδανικό κόσμο λοιπόν θα έπρεπε ο άνθρωπος να γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό του και να κάνει πράγματα για τα οποία πραγματικά είναι ικανός και όχι κάτι το οποίο πιστεύει ότι μπορεί να κάνει μέσα από μια ψευδαίσθηση στην οποία του έχουν επιτρέψει να ζήσει.
Επιπλέον σήμερα όλοι θέλουν να είναι κάποιοι .Αυτό είναι ορατό στα ακριβά ρούχα,στα ακριβά αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες και γενικά σε ένα τρόπο ζωής πολύ διαφορετικό που θέλει να δείξει ότι αυτός που έχει κάτι το εξεζητημένο συμβολίζει και κάτι ,όμως επειδή αυτός ο τρόπος ζωής έχει επικρατήσει σήμερα έχει χάσει και το νόημα του με αποτέλεσμα όλοι να ψάχνουν συνεχώς κάτι που να κάνει τη διαφορά και συνήθως αυτό το κάτι είναι κάτι το μικρό ενώ κανονικά θα μπορούσε να ήταν κάτι που να κάνει πραγματικά τη διαφορά.
Τελικά το συμπέρασμα μετά από όλα αυτά είναι ένα. Έχουμε καταντήσει να είμαστε ένα σύνολο που στη πλειοψηφία του υποκρίνεται. Όλο αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην είμαστε ευχαριστημένοι με τίποτα και συνεχώς να ψάχνουμε να ικανοποιήσουμε τις όλο και περισσότερες ανάγκες που μας δημιουργούνται με κάτι το ψεύτικο που καταλήγει τελικά να μας κρατά μέσα σε μια μεγάλη ψευδαίσθηση εμποδίζοντας μας να δούμε τον πραγματικό κόσμο.Δηλαδή αυτό που είμαστε .
gif..gif)
