Λόγια του Αέρα

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ZlIHiyi2bbg

 Πριν λίγες μέρες ενώ άκουγα διάφορα τραγούδια στο ίντερνετ βρήκα αυτό το βιντεάκι. Τραγούδι  γνωστό και από τα καλύτερα του Μάλαμα.Πρώτη φορά το άκουγα σε ζωντανή εκτέλεση και αυτό που είπε στην αρχή του τραγουδιού ,πραγματικά το θεωρώ μεγάλη αλήθεια.

 Σήμερα όλοι θέλουν να γίνουν κάτι . Και λέγοντας κάτι εννοώ κάτι μεγάλο που να σέβονται αυτοί που τους γνωρίζουν αλλά και γενικά ο υπόλοιπος κόσμος .Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα κάποιοι να αγχώνονται υπερβολικά για να πετύχουν αυτό το στόχο και καταλήγουν στο τέλος να είναι στρεσσαρισμένοι ή ακόμα χειρότερα κάποιοι καταλήγουν να είναι απογοητευμένοι με τον εαυτό τους έχοντας χάσει την αυτοεκτίμηση τους.Βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά,όπου κάποιος πετυχαίνει να γίνει αυτό που υποτίθεται πως θέλει και τελικά μετά από λίγο καιρό καταλαβαίνει πως αυτό που είναι τώρα δεν τον ικανοποιεί και αρχίζει να βρίσκει τρόπους και μέσα ώστε να ασχοληθεί με κάτι άλλο.Σε έναν ιδανικό κόσμο λοιπόν θα έπρεπε ο άνθρωπος να γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό του και να κάνει πράγματα για τα οποία πραγματικά είναι ικανός και όχι κάτι το οποίο πιστεύει ότι μπορεί να κάνει μέσα από μια ψευδαίσθηση στην οποία του έχουν επιτρέψει να ζήσει.

 Επιπλέον σήμερα όλοι θέλουν να είναι κάποιοι .Αυτό είναι ορατό στα ακριβά ρούχα,στα ακριβά αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες  και γενικά σε ένα τρόπο ζωής πολύ διαφορετικό που θέλει να δείξει ότι αυτός που έχει κάτι το εξεζητημένο συμβολίζει και κάτι ,όμως επειδή αυτός ο τρόπος ζωής έχει επικρατήσει σήμερα έχει χάσει και το νόημα του με αποτέλεσμα όλοι να ψάχνουν συνεχώς κάτι που να κάνει τη διαφορά και συνήθως αυτό το κάτι είναι κάτι το μικρό ενώ κανονικά θα μπορούσε να ήταν κάτι που να κάνει πραγματικά τη διαφορά.

 Τελικά το συμπέρασμα μετά από όλα αυτά είναι ένα. Έχουμε καταντήσει να είμαστε ένα σύνολο που στη πλειοψηφία του υποκρίνεται. Όλο αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην είμαστε ευχαριστημένοι με τίποτα και συνεχώς να ψάχνουμε να ικανοποιήσουμε τις όλο και περισσότερες ανάγκες που μας δημιουργούνται με κάτι το ψεύτικο που καταλήγει τελικά να μας κρατά μέσα σε μια μεγάλη ψευδαίσθηση εμποδίζοντας μας να δούμε τον πραγματικό κόσμο.Δηλαδή αυτό που είμαστε .   

Ελλάς

πόσο παλιό αλλά πάντα επίκαιρο !

Διακοπές μετά από καιρό

Είναι γεγονός !! Τελείωσε η εξεταστική σήμερα,μια εξεταστική ενός εξαμήνου πολύ ζόρικου από πλευράς μαθημάτων.Έτρεξα,διάβαζα συνεχώς ξέχασα για καιρό την έννοια του καφέ με φίλους,κάποιες φορές ξενύχτησα για να τα καταφέρω σε κάποια μαθήματα.Απόψε που τα σκέφτομαι όλα αυτά μου φαίνεται απίστευτο όλο αυτό και πως να μην είναι άλλωστε.Αλλά μέσα από όλο αυτό ανακάλυψα πράγματα για εμένα που πριν ένα χρόνο δεν ήξερα. Ασχολήθηκα με τη δημιουργία αυτού του blog το οποίο προέκυψε από το πουθενά και έγινε τελείως αυθόρμητα μέσα σε ένα βράδυ.Αρχικά και λαμβάνοντας υπόψη και άλλα παρόμοια site έψαχνα ένα θέμα που να μου κάνει εντύπωση και για το οποίο πίστευα ότι είχα να γράψω κάποια πράγματα. Έτσι το blog αυτό άρχισε να γεμίζει (σιγά τη ποσότητα ρε μεγάλε θα σκεφτείς και δίκιο θα έχεις αφού οχτώ κείμενα μέσα σε έξι μήνες δεν είναι και τόσο μεγάλο επίτευγμα) με κείμενα που είτε γράφονταν για συγκεκριμένα θέματα είτε για κάτι όμορφο και ξεχωριστό ή ακόμα γράφονταν κείμενα με θέμα ενδιαφέρουσες ιστορίες και εμπειρίες. Αλλά μετά από λίγο καιρό το blog σταμάτησε να κινείται και έμεινε στάσιμο με μόνο οχτώ κείμενα και μια διαφορετική εμφάνιση από την αρχική .Αλλά τώρα που τελείωσε η εξεταστική,θέλω να πιστεύω ότι το συγκεκριμένο blog θα ζωντανέψει και πάλι.

Πνεύμα μηχανικό

http://vimeo.com/65097025#

Ξεκίνησα να βλέπω το παραπάνω βίντεο στην αρχή με μισό μάτι στη συνέχεια όμως το μάτι ζωντάνεψε,το μυαλό ξύπνησε και στον ρυθμό του τραγουδιού άρχισα να βλέπω τις εικόνες του βίντεο μια-μια μπροστά μου.Αυτό που έβλεπα ήταν απλά με μια φράση ΑΥΘΕΝΤΙΚΉ ΜΟΤΟΣΥΚΛΈΤΑ.
Ήταν άνθρωποι που είχαν βρει τις μοτοσυκλέτες τους είτε πεταμένες σε σκουπιδότοπους είτε παρατημένες σε κάποια γωνία ή τις είχαν αγοράσει ακριβά από κάποιον άλλον συλλέκτη.Η επιλογή που κάνανε δεν έγινε τυχαία αλλά μετά από πολλή σκέψη,ψάξιμο και δουλειά για να αναστήσουν αυτά τα παλιά αυθεντικά  αληθινά μέταλλα,και αυτή η δουλειά δεν έγινε απαραίτητα από κάποιον μηχανικό αλλά από αυτούς τους ίδιους με πολύ μεράκι,με τέχνη,με ξενύχτι με κόπο και με μαυρισμένα χέρια.Όλα αυτά για μια μοναδική στιγμή,τη στιγμή που θα τελειώσουν το φτιάξιμο του κινητήρα θα σκουπίσουν τα χέρια και θα πατήσουν για πρώτη φορά τη μανιβέλα του κινητήρα που τόσο καιρό έφτιαχναν οι ίδιοι.Ίσως η εκκίνηση του να είναι εύκολη αλλά αν είναι δύσκολη θα ξεκινήσουν πάλι από την αρχή για να δουν τι φταίει και δεν παίρνει μπρος. Και όλα αυτά για ένα μηχανάκι σαράντα πενήντα ή ακόμα και εξήντα χρόνων με πολύ σπάνια ανταλλακτικά με ιδιόμορφη συμπεριφορά,διαφορετική από τα σημερινά,μοναδική όμως για την εποχή του όπως το ίδιο μοναδικό θα είναι και το χαμόγελο που θα έχει ο ιδιοκτήτης της μόλις τελειώσει την επισκευή της και περιμένει μια ζεστή ηλιόλουστη Κυριακή για μια βόλτα ή μια εκδήλωση σαν και αυτή για να φορέσει ένα παλιό δερμάτινο,να πατήσει τη μανιβέλα και να ξεκινήσει για ακόμα μια βόλτα.    

Μηχανοκίνητη ιστοριούλα

 Έβλεπε καιρό τώρα τα σύγχρονα μηχανάκια και τα σύγχρονα αυτοκίνητα,όλα ήταν όμορφα με φανταχτερά χρώματα, με πολλά ηλεκτρονικά συστήματα,με πολλά άλογα και πολλά θετικά.Αλλά έβλεπε και τις βλάβες που έβγαζαν και ξενέρωνε.Δεν του άρεσε να έχει η μηχανή του ή το αμάξι του χαζές βλάβες ή ακόμα χειρότερα βλάβες που θα του στοίχιζαν τη ζωή του.
 Αυτός είχε καταλήξει εδώ και πολλά χρόνια στο μηχανάκι του.Δεν ήθελε πολλά,το μηχανάκι του είχε ένα απλό μονοκύλινδρο κινητήρα φορούσε την ίδια εξάτμιση εδώ και 20 χρόνια και το μόνο που πρόσεχε ήταν να αλλάζει στην ώρα τους τα  αναλώσιμα που του ζητούσε κάθε φορά.Δεν πίστευε στο παραμύθι που του πουλούσαν οτι με δύο κυλίνδρους και χίλια κυβικά θα μπορούσε να κάνει τα πάντα.Άλλωστε έβλεπε και την πλειοψηφία αυτών που τα είχαν αγοράσει, όλα είχαν  ηλεκτρονικά συστήματα πάνω και το μόνο πράγμα που δεν έκαναν ήταν να φτιάχνουν καφέ και να λένε επόμενη στάση και επιπλέον όλοι όσοι τα είχαν,είχαν επαναπαυθεί από τη πληθώρα των ηλεκτρονικών που είχαν και οδηγούσαν λες και είχαν κάνει συμβόλαιο με την άσφαλτο ότι δε θα πέσουν.Έτσι άνοιγαν το γκάζι ως το στοπ, πατούσαν το φρένο σαν να ήταν πετούγια πόρτας γιατί και traction control είχαν και  ABS είχαν και δεν τους ένοιαζε τίποτα.Αμ το άλλο όλοι μέρα στη καφετέρια και όλη την ώρα μπλα-μπλα για το ποιος έχει το καλύτερο μηχανάκι ή το καλύτερο αμάξι και πότε θα κάνουμε εκείνη την εκδρομή που λέγαμε και στο τέλος μόνο καφέ πίνανε και τίποτα άλλο.
Η μηχανή του φίλου μας λοιπόν είχε 20 χρόνια στη πλάτη της αλλά δεν τον πείραζε καθόλου γιατί μαζί της είχε γυρίσει σχεδόν όλο τον κόσμο και από χώμα αλλά και από άσφαλτο.Περίμενε κάθε Κυριακή για να κάνει τη βόλτα του .Κάποιες φορές με παρέα και άλλες μόνος του.Πάντα έκανε την ίδια τελετουργία, ξυπνούσε νωρίς κάθε Κυριακή ,αφού την προηγούμενη μέρα είχε κάνει ένα καλό έλεγχο αν χρειάζεται κάτι είτε η μηχανή του ή αυτός.Έκανε λοιπόν καφέ και πήγαινε στο υπόστεγο που την άφηνε πάντα και άνοιγε την πόρτα.Αυτό που του άρεσε όταν είχε μια καλή μέρα ήταν ο ήλιος που έπεφτε πάνω της,πάνω στα μέταλλα της,στη σέλα της παντού.Αφού έπινε το καφέ του την έσπρωχνε έξω στην αυλή και πήγαινε να ετοιμαστεί αργά και σχεδόν τελετουργικά όπως ήξερε από πάντα.Έπαιρνε πάντα λίγα πράγματα επέλεγε πάντα ένα τυχαίο σημείο στον παλιό χάρτη που είχε εδώ και χρόνια και ξεκινούσε .Στην αρχή πρόσεχε και περίμενε για λίγο να ζεσταθεί ο κινητήρας και μετά έβαζε πρώτη στο θορυβώδες κιβώτιο ταχυτήτων του και ξεκινούσε,δεν τον ένοιαζε ο χρόνος μπορεί να ήταν πίσω σε δύο ώρες μπορεί να γύριζε και το βράδυ.Το μόνον που τον ένοιαζε ήταν να ευχαριστηθεί το μηχανάκι του,τη βόλτα του και τον καιρό που είχε κάθε φορά.Κάποιες φορές είχε κρύο και λίγο δυσκολευόταν γιατί σκεφτόταν ότι έπρεπε να αλλάξει τα γκρίπ που είχε με θερμαινόμενα αλλά έβλεπε και αυτούς που είχαν,με την παραμικρή βροχή δεν τολμούσαν να ξεμυτίσουν.Στο δρόμο συναντούσε γνωστούς και φίλους από τα παλιά και η μέρα περνούσε γρήγορα αλλά ωραία.και τελικά παρ' όλα αυτά πάντα γυρνούσε πίσω στο σπίτι του με την ίδια χαρά και την ίδια προσμονή για την επόμενη βόλτα,για την επόμενη Κυριακή.

Ευκαιρίες και επιλογές πίσω από πόρτες

Μια πόρτα είναι μια κατασκευή η οποία προσαρμόζεται στην είσοδο ενός κτιρίου ενός δωματίου ή ενός περιφραγμένου χώρου την οποία ανοίγουμε και κλείνουμε.Είναι κάτι το οποίο μαθαίνουμε να κάνουμε από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας.Επιπλέον παίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην ασφάλεια του ανθρώπου.Επίσης έχουν αναπτυχθεί πολλές εκφράσεις που έχουν σχέση με τις πόρτες πχ στου κουφού τη πόρτα όσο θέλεις βρόντα,έφαγα πόρτα κ.τ.λ.Αλλά μια πόρτα εκτός από την προστασία του ανθρώπου και τις φράσεις που έχουν βγει για αυτήν έχει και ένα συμβολικό χαρακτήρα.

Αυτό που συμβολίζει μια πόρτα λοιπόν είναι οι ευκαιρίες  ή οι επιλογές που κάνει κανείς.Αυτό φαίνεται και από διάφορες εκφράσεις όπως : μου ανοίχτηκε μια πόρτα,όλες οι πόρτες  είναι κλειστές,και πολλά άλλα.Μια επιλογή είναι πολύ σημαντική για τον καθένα όπως το ίδιο σημαντική είναι και μια ευκαιρία.Η επιλογή δείχνει κάτι που γίνεται συνειδητά εκ μέρους μας όπως το είδος της μουσικής που ακούμε το δίκτυο κοινωνικής δικτύωσης που διατηρούμε και πολλά άλλα.Η ευκαιρία όμως είναι η δυνατότητα για κάτι συγκεκριμένο που εμφανίζεται από το πουθενά και συνήθως κρατάει για λίγο και φαίνεται να προσφέρει άμεσα αποτελέσματα σύμφωνα με τις φήμες που το περιβάλουν πχ ένα θαυματουργό προϊόν κτλ.Βέβαια μια ευκαιρία δεν είναι πάντοτε συμφέρουσα για όλους.Έτσι πρέπει κάθε φορά ο καθένας να προσέχει τι έχει μπροστά του και ανάλογα με τις προοπτικές που του παρουσιάζονται να κάνει τις ανάλογες κινήσεις.Γιατί μια επιλογή που κάνουμε είναι σαν μια θωρακισμένη πόρτα,ξέρεις ότι θα την ανοίξεις και όταν θα την περάσεις και θα την κλείσεις θα έχεις ένα αίσθημα ασφάλειας και σιγουριάς για αυτό  που έχεις διαλέξει ενώ μια ευκαιρία είναι σαν μια απλή πόρτα απλά την ανοίγεις και την κλείνεις στο διάβα σου χωρίς να ξέρεις τι άλλο μπορεί να κρύβεται από πίσω.

Πανέμορφο τόξο ...ουράνιο

Υπάρχουν μέρες που ξεκινάνε όμορφα.Ξυπνάς το πρωί, ανοίγεις τα παντζούρια και πάνω που υποσυνείδητα γκρινιάζεις για τις σκοτούρες που σε περιμένουν βλέπεις μια υπέροχη ηλιόλουστη μέρα,και ας είναι εφτά το πρωί ,και ας έχει πάλι κίνηση και φασαρία,σου φτάνει που μετά από καιρό βλέπεις και πάλι ήλιο.
                          

Ξεκινάς λοιπόν τη μέρα σου ορεξάτος και χαρούμενος.Ώσπου μετά από λίγο όλα στραβώνουν και αρχίζει να ρίχνει μια βροχή που όμοια της ελάχιστες φορές έχεις πετύχει ξανά.Ξαφνικά μαζί με το καιρό που χάλασε αισθάνεσαι και τη διάθεση σου να χαλάει,και όλα αυτά γιατί ; απλά για μια βροχούλα που άρχισε να πέφτει ,και είναι και ανοιξιάτικη.Κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι δεν αξίζει να χαλιέσαι για κάτι τόσο απλό.Τελικά φτάνεις στο σημείο να απολαμβάνεις όλο το σκηνικό παρ'όλο που είσαι βρεγμένος ως το κόκαλο,δεν σε νοιάζει γιατί εκείνη την ώρα μυρίζεις και αισθάνεσαι πράγματα που άλλες φορές δεν τα καταλαβαίνεις καν.και μετά από όλα αυτά βλέπεις και το ουράνιο τόξο και η χαρά σου δεν περιγράφεται.

Έτσι ακριβώς είναι και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε.Μια δύσκολη εργασία για το σχολείο ή το πανεπιστήμιο,ένα απαιτητικό επάγγελμα,μια φορτωμένη μέρα με δουλειές που δεν προλαβαίνεις να πάρεις ούτε μια ανάσα. Όλα είναι σαν μια ανοιξιάτική βροχή που έρχεται για λίγο και φεύγει αλλά μέσα σε αυτό το ελάχιστο διάστημα έχει αλλάξει όλο τον κόσμο.Το ίδιο ακριβώς είναι και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο οποιοσδήποτε.Μέσα από αυτές ο καθένας ανακαλύπτει κομμάτια του εαυτού του που δεν ήξερε ότι υπάρχουν και όταν τελικά καταφέρνει να τις ξεπεράσει τότε η ικανοποίηση που αισθάνεται είναι σαν να βγαίνει το ουράνιο τόξο και αυτό που νιώθει εκείνη τη στιγμή είναι κάτι πραγματικά ........όμορφο.