Μετά από αρκετό καιρό βρήκα ένα ενδιαφέρον θέμα.Αγαπημένα τραγούδια που όταν τα ακούμε μας δημιουργούν την επιθυμία να κάνουμε ένα μεγάλο ταξίδι ή την βόλτα που εδώ και καιρό δεν προλαβαίνουμε να πάμε. 1ο τραγούδι για σήμερα
Pearl jam και alive.
2ο τραγούδι
moby-raining again
και επειδή όταν μιλάμε για τραγούδια που αφορούν τον δρόμο δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε το συγκεκριμένο τραγούδι.
3ο τραγούδι για σήμερα λοιπόν και Steppenwolf -born to be wild
Και μετά από τους Steepenwolf πάμε σε ένα τραγούδι από ένα σχετικά άγνωστο συγκρότημα της soythern rock.Molly Hatchet-last ride.
5ο τραγούδι και rory Gallagher και A million miles away
Συνεχίζουμε το δρόμο μας λοιπόν με lynyrd skynyrd και simple man
Επόμενη στάση Rainbow και Man on the silver mountain
και επειδή δρόμος χωρις zz top δε γίνεται la grange
Και λίγο πριν το τέλος αυτού του αφιερώματος Mike oldfield -shadow on the wall
Το συγκεκριμένο αφιέρωμα δε θα μπορούσε να μην είχε στη λίστα του το τραγούδι του Iggy Pop-the passenger
Καλό απόγευμα λοιπόν και να απολαμβάνετε ότι κάνετε !
Έχουν περάσει δύο εβδομάδες από τότε που έγινε αυτή η βόλτα.Η ανάμνηση της ακόμα και τώρα είναι μέσα στο μυαλό μου για ένα και μόνο λόγο , γιατί αυτή η βόλτα είχε έντονο το στοιχείο της εξερεύνησης και της αποβολής κάθε υποχρέωσης.Το αποτέλεσμα όλων αυτών ; Μετά από 45 χιλιόμετρα να ακούω μόνο τον ήχο της αλυσίδας του ποδηλάτου να πηγαίνει από το ένα γρανάζι στο άλλο και να μην σκέφτομαι απολύτως τίποτα.Με απλά λόγια δηλαδή η συγκεκριμένη βόλτα ήταν μια ατέλειωτη οδηγική νιρβάνα.
Είχαμε συνεννοηθεί με τη παρέα για τη συγκεκριμένη βόλτα από καιρό.Έτσι λοιπόν είχαμε πει να πάμε για μπάνιο σε ένα κοντινό χωριό με τα ποδήλατα.Αφού ορίστηκε το σημείο συνάντησης και για τους τρείς και η ώρα που θα ξεκινούσαμε από το προηγούμενο βράδυ,πάνω από ένα τραπέζι με μπύρες και ενώ όλη η πόλη απολάμβανε τη Σαββατιάτικη έξοδο της εγώ τι κοπάνησα νωρίς (λέμε τώρα γιατί 2 τη νύχτα δε το λες και νωρίς ) γιατί αύριο με περίμενε πολύς δρόμος και που να ήξερα ακόμα τι άλλο
Την επόμενη λοιπόν με τον πρώτο ήχο(και όχι με το πρώτο φως της μέρας όπως θα περίμεναν κάποιοι) από το ξυπνητήρι ήμουν όρθιος λες και θα περνούσα πρωινή αναφορά στο στρατό .Πέταξα λοιπόν ένα μαγιό και μια πετσέτα στο πάντα έτοιμο για βόλτα σακίδιο μου και τραγουδώντας το παρακάτω
άσμα,ξεκίνησα για το σημείο συνάντησης.Στο δρόμο πέτυχα και το Μάριο και έτσι σιγά-σιγά φτάσαμε στο σημείο συνάντησης που είχαμε κανονίσει όπου ήδη μας περίμενε ο έτερος ποδηλάτης της παρέας ο Τάσος.Με φούλ τη σύνθεση της ομάδας λοιπόν ξεκινήσαμε για το χωριό που θα παίρναμε το λουτρό μας το οποίο απείχε περίπου 1μιση ώρα η οποία πέρασε πολύ γρήγορα αφού στο δρόμο μιλούσαμε για διάφορα θέματα όπως το πόσο όμορφες γκόμενες είδαμε χτες έως ποιό μέγεθος ζάντας ήταν ιδανικό για καθημερινή χρήση,επιπλέον ο δρόμος είχε μια χάραξη η οποία περνούσε ακριβώς από κάτω από το βουνό που υπάρχει στη περιοχή έτσι η διαδρομή μας είχε και κάτι ολίγον φυσιολατρικό.
Φτάνοντας στο χωριό σταματήσαμε σε ένα mini-market για να πάρει ο υπογράφων κάτι να φάει και να μη λιμοκτονήσει από την πείνα και μετά και από αυτό φτάσαμε στο ποτάμι που για το υπόλοιπο της μέρας θα μας εξασφάλιζε τη δροσιά που τόσο θέλαμε.Εδώ να πω ότι το τηλέφωνο μου μετά από κάποια τηλέφωνα που έκανα έμεινε από κάρτα.Αλλά τίποτα δεν μας πτοεί λέω από μέσα μου στο γυρισμό απλά θα αυξήσω λίγο τα χιλιόμετρα της βόλτας μου για να πάρω κάρτα ακολουθώντας το Τάσο και πηγαίνοντας στο χωριό του.
Ξαφνικά εκεί πού κάναμε το μπάνιο μας μέσα στη δροσιά του ποταμού πέφτει τηλέφωνο από δύο φίλους οι οποίοι ήθελαν να έρθουν.Τι να κάνουμε και εμείς δεν μπορούσαμε να τους το αρνηθούμε και έτσι απλά η παρέα μεγάλωσε και από εκεί που είμασταν τρεις μπάκουροι οι οποίοι κοιτούσαν κορίτσι λες και το έβλεπαν για πρώτη φορά γίναμε πέντε.
Και δεν έφτανε μόνο αυτό αλλά με το που αυξήθηκε η παρέα άρχισαν να έρχονται και ωραίες παρουσίες στο ποτάμι.Ε τι να κάνουμε και εμείς μείναμε με το στόμα ανοιχτό και είχαμε ένα βλέμμα σαν το παρακάτω
Με αυτά και με κείνα λοιπόν και με την όρεξη και τη διάθεση ανεβασμένη απολαύσαμε το μπάνιο μας και αφού πέρασε το μεσημέρι και άρχισε να πέφτει ο ήλιος ξεκινήσαμε και εμείς σιγά-σιγά για τα σπίτια μας.Αυτή τη φορά το δρομολόγιο του γυρισμού ήταν ευκολότερο από κάθε άλλη φορά γιατί με αυτά που είδαμε ακόμα και στον γύρο Γαλλίας να τρέχαμε θα μας φαινόταν παιχνιδάκι.Φτάσαμε λοιπόν και στο χωριό που είχαμε πει να βρεθούμε το πρωί και εκεί ο Μάριος αποφάσισε να κατηφορίσει και εγώ με το Τάσο συνεχίσαμε την ανηφόρα για το χωριό του όπου θα έπαιρνα κάρτα.Ο δρόμος εύκολος και συνηθισμένος και για τους δυο μας και έτσι μετά από λίγη ώρα φτάσαμε στο χωριό του Τάσου.
Εκεί τελικά οι δρόμοι μας χώρισαν και συνέχισα μόνος μου για το μαγαζί που θα αγόραζα την κάρτα για το τηλέφωνο.Φτάνοντας στο μαγαζί αγόρασα την περιβόητη κάρτα επιτέλους και έκατσα για λίγη ώρα να ξεκουραστώ και να μαζέψω δυνάμεις για το μακρύ δρόμο του γυρισμού.
Μετά και από αυτό ήμουν έτοιμος,ξεκίνησα λοιπόν και όπως οδηγούσα μαζί με τον αεράκι που ερχόταν στο πρόσωπό μου ξαφνικά μου ήρθε και μία εξαιρετική ιδέα για να κάνω τη κυριακάτικη βόλτα μου ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.Η ιδέα πολύ απλή και εύκολα πραγματοποιήσιμη.Το πρωί λοιπόν με τα παιδιά είχα κάνει τη αριστερή μεριά του βουνού,γιατί όχι λοιπόν να μην έκανα και την δεξιά τώρα το απόγευμα που είχε πέσει λίγο ο ήλιος και είχα αρκετή ώρα σε περίπτωση που έπαιρνα έναν άγνωστο δρόμο και έπρεπε να ψάχνω πάλι το δρόμο που θα με επανέφερε στον πολιτισμό.Η απόφαση πάρθηκε στα γρήγορα και το αριστερό χέρι τεντώθηκε για να παίξει τον ρόλο φλας,και ω του θαύματος τι δρόμος είναι αυτός μαγεία.Κατηφορικός με αρκετές στροφούλες αλλά μετά από λίγο είχε μια ανηφόρα άλλο πράγμα αλλά δεν πτοούμαστε καθόλου και με το μυαλό στα πρωινά ξωτικά που είδα στο ποτάμι η ανηφόρα βγήκε γρήγορα και εύκολα.Μετά την ανηφόρα αισθανόμουν σαν να έκανα ταξίδι στο χρόνο και να μεταφέρθηκα εικοσιπέντε χρόνια πίσω με το χωριό που αντίκρισα μπροστά μου.Μπαίνοντας στο χωριό ξεκίνησε και η κατηφόρα πράγμα που με ξεκούρασε.Και ξαφνικά ω πα μεγάλε φρένο να μην πατήσουμε κανένα χωριανό .Ευτυχώς τη γλυτώσαμε αλλα βγαίνοντας από το χωριό βλέπω μπροστά μου να απλώνεται δρόμος καλός,και πάνω που λέω εδώ είμαστε θα τρέξουμε λιγάκι,βλέπω ένα κοπάδι γελάδια στα πενήντα μέτρα παρέα με το βοσκό τους.Αρχίζουν και με ζώνουν τα φίδια λοιπόν γιατί μέσα στο κοπάδι βλέπω και δυο τρεις ταύρους και απευθείας μου έρχονται σκηνές από Ισπανία και δε θέλω να φανταστώ αυτούς τους ταύρους να με πάρουν στο κατόπι.Ευτυχώς όμως βλέπω ένα χωματόδρομο σε καλή κατάσταση στα δεξιά μου και χαρούμενος για το γεγονός αφιερώνω ένα παντιλίκι στο βοσκό και μπαίνω μέσα στο χωματόδρομο ελπίζοντας να βγάζει λίγο πιο κάτω και να μη χαθώ. Αμ δε στα πενήντα μέτρα που το έχω σκεφτεί βλέπω μια διχάλα και αποφασίζω να πάρω το δρόμο που πήγαινε αριστερά.Συνεχίζω λοιπόν και εκεί που προχωρούσα ωραία και καλά ο δρόμος ξαφνικά τελειώνει.Τι να κάνουμε πάλι πίσω στη διχάλα λοιπόν και αυτή τη φορά παίρνω το δεξιά δρόμο που όπως αποδείχτηκε παρά τη διασταύρωση που συνάντησα παρακάτω ήταν ο σωστός. Μπαίνοντας λοιπόν σε αυτόν τον δρόμο συνάντησα μια διασταύρωση,σταματάω και το σκέφτομαι για λίγο αν συνέχιζα ευθεία δεν ήξερα σίγουρα που έβγαζε ο δρόμος,αν συνέχιζα δεξιά το πιο πιθανό θα ήταν να έκανα πάλι ταξίδι στο χρόνο οπότε αποφάσισα να πάρω τον αριστερό δρόμο,επιλογή που όπως αποδείχθηκε στην συνέχεια ήταν σωστή και σαν επιβράβευση της επιλογής μου μετά από λίγο άκουσα νερό να τρέχει και είδα μια πομόνα. Η στάση επιτακτική και αφού ήπια δροσερό νεράκι συνέχισα τη διαδρομή μου και τελικά κατέληξα,από έναν δρόμο που είχα να κάνω χρόνια σε ένα δασάκι όπου έκανα ακόμα μια στάση για να περάσω την κάρτα που αγόρασα στο τηλέφωνο.Αφού έγινε και αυτό συνέχισα πλέον από την ανιαρή άσφαλτο τον βαρετό πλέον δρόμο του γυρισμού και τελικά μετά από πενήντα περίπου χιλιόμετρα έφτασα πίσω στη βάση μου κουρασμένος αλλά γεμάτος εικόνες.
Τελειώνοντας αυτό το κείμενο και αν ακόμα διαβάζει κανείς αυτή τη παράγραφο θα ήθελα να πω ότι αυτή η βόλτα ήταν από τις μεγαλύτερες σε διάρκεια που έχω κάνει έως τώρα αλλά ταυτόχρονα είναι και από τις ομορφότερες για ένα και μοναδικό λόγο γιατί ήταν απρογραμμάτιστη από τη μέση και έπειτα !
Πριν λίγες μέρες ενώ άκουγα διάφορα τραγούδια στο ίντερνετ βρήκα αυτό το βιντεάκι. Τραγούδι γνωστό και από τα καλύτερα του Μάλαμα.Πρώτη φορά το άκουγα σε ζωντανή εκτέλεση και αυτό που είπε στην αρχή του τραγουδιού ,πραγματικά το θεωρώ μεγάλη αλήθεια.
Σήμερα όλοι θέλουν να γίνουν κάτι . Και λέγοντας κάτι εννοώ κάτι μεγάλο που να σέβονται αυτοί που τους γνωρίζουν αλλά και γενικά ο υπόλοιπος κόσμος .Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα κάποιοι να αγχώνονται υπερβολικά για να πετύχουν αυτό το στόχο και καταλήγουν στο τέλος να είναι στρεσσαρισμένοι ή ακόμα χειρότερα κάποιοι καταλήγουν να είναι απογοητευμένοι με τον εαυτό τους έχοντας χάσει την αυτοεκτίμηση τους.Βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά,όπου κάποιος πετυχαίνει να γίνει αυτό που υποτίθεται πως θέλει και τελικά μετά από λίγο καιρό καταλαβαίνει πως αυτό που είναι τώρα δεν τον ικανοποιεί και αρχίζει να βρίσκει τρόπους και μέσα ώστε να ασχοληθεί με κάτι άλλο.Σε έναν ιδανικό κόσμο λοιπόν θα έπρεπε ο άνθρωπος να γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό του και να κάνει πράγματα για τα οποία πραγματικά είναι ικανός και όχι κάτι το οποίο πιστεύει ότι μπορεί να κάνει μέσα από μια ψευδαίσθηση στην οποία του έχουν επιτρέψει να ζήσει.
Επιπλέον σήμερα όλοι θέλουν να είναι κάποιοι .Αυτό είναι ορατό στα ακριβά ρούχα,στα ακριβά αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες και γενικά σε ένα τρόπο ζωής πολύ διαφορετικό που θέλει να δείξει ότι αυτός που έχει κάτι το εξεζητημένο συμβολίζει και κάτι ,όμως επειδή αυτός ο τρόπος ζωής έχει επικρατήσει σήμερα έχει χάσει και το νόημα του με αποτέλεσμα όλοι να ψάχνουν συνεχώς κάτι που να κάνει τη διαφορά και συνήθως αυτό το κάτι είναι κάτι το μικρό ενώ κανονικά θα μπορούσε να ήταν κάτι που να κάνει πραγματικά τη διαφορά.
Τελικά το συμπέρασμα μετά από όλα αυτά είναι ένα. Έχουμε καταντήσει να είμαστε ένα σύνολο που στη πλειοψηφία του υποκρίνεται. Όλο αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην είμαστε ευχαριστημένοι με τίποτα και συνεχώς να ψάχνουμε να ικανοποιήσουμε τις όλο και περισσότερες ανάγκες που μας δημιουργούνται με κάτι το ψεύτικο που καταλήγει τελικά να μας κρατά μέσα σε μια μεγάλη ψευδαίσθηση εμποδίζοντας μας να δούμε τον πραγματικό κόσμο.Δηλαδή αυτό που είμαστε .
Είναι γεγονός !! Τελείωσε η εξεταστική σήμερα,μια εξεταστική ενός εξαμήνου πολύ ζόρικου από πλευράς μαθημάτων.Έτρεξα,διάβαζα συνεχώς ξέχασα για καιρό την έννοια του καφέ με φίλους,κάποιες φορές ξενύχτησα για να τα καταφέρω σε κάποια μαθήματα.Απόψε που τα σκέφτομαι όλα αυτά μου φαίνεται απίστευτο όλο αυτό και πως να μην είναι άλλωστε.Αλλά μέσα από όλο αυτό ανακάλυψα πράγματα για εμένα που πριν ένα χρόνο δεν ήξερα. Ασχολήθηκα με τη δημιουργία αυτού του blog το οποίο προέκυψε από το πουθενά και έγινε τελείως αυθόρμητα μέσα σε ένα βράδυ.Αρχικά και λαμβάνοντας υπόψη και άλλα παρόμοια site έψαχνα ένα θέμα που να μου κάνει εντύπωση και για το οποίο πίστευα ότι είχα να γράψω κάποια πράγματα. Έτσι το blog αυτό άρχισε να γεμίζει (σιγά τη ποσότητα ρε μεγάλε θα σκεφτείς και δίκιο θα έχεις αφού οχτώ κείμενα μέσα σε έξι μήνες δεν είναι και τόσο μεγάλο επίτευγμα) με κείμενα που είτε γράφονταν για συγκεκριμένα θέματα είτε για κάτι όμορφο και ξεχωριστό ή ακόμα γράφονταν κείμενα με θέμα ενδιαφέρουσες ιστορίες και εμπειρίες. Αλλά μετά από λίγο καιρό το blog σταμάτησε να κινείται και έμεινε στάσιμο με μόνο οχτώ κείμενα και μια διαφορετική εμφάνιση από την αρχική .Αλλά τώρα που τελείωσε η εξεταστική,θέλω να πιστεύω ότι το συγκεκριμένο blog θα ζωντανέψει και πάλι.
Ξεκίνησα να βλέπω το παραπάνω βίντεο στην αρχή με μισό μάτι στη συνέχεια όμως το μάτι ζωντάνεψε,το μυαλό ξύπνησε και στον ρυθμό του τραγουδιού άρχισα να βλέπω τις εικόνες του βίντεο μια-μια μπροστά μου.Αυτό που έβλεπα ήταν απλά με μια φράση ΑΥΘΕΝΤΙΚΉ ΜΟΤΟΣΥΚΛΈΤΑ.
Ήταν άνθρωποι που είχαν βρει τις μοτοσυκλέτες τους είτε πεταμένες σε σκουπιδότοπους είτε παρατημένες σε κάποια γωνία ή τις είχαν αγοράσει ακριβά από κάποιον άλλον συλλέκτη.Η επιλογή που κάνανε δεν έγινε τυχαία αλλά μετά από πολλή σκέψη,ψάξιμο και δουλειά για να αναστήσουν αυτά τα παλιά αυθεντικά αληθινά μέταλλα,και αυτή η δουλειά δεν έγινε απαραίτητα από κάποιον μηχανικό αλλά από αυτούς τους ίδιους με πολύ μεράκι,με τέχνη,με ξενύχτι με κόπο και με μαυρισμένα χέρια.Όλα αυτά για μια μοναδική στιγμή,τη στιγμή που θα τελειώσουν το φτιάξιμο του κινητήρα θα σκουπίσουν τα χέρια και θα πατήσουν για πρώτη φορά τη μανιβέλα του κινητήρα που τόσο καιρό έφτιαχναν οι ίδιοι.Ίσως η εκκίνηση του να είναι εύκολη αλλά αν είναι δύσκολη θα ξεκινήσουν πάλι από την αρχή για να δουν τι φταίει και δεν παίρνει μπρος. Και όλα αυτά για ένα μηχανάκι σαράντα πενήντα ή ακόμα και εξήντα χρόνων με πολύ σπάνια ανταλλακτικά με ιδιόμορφη συμπεριφορά,διαφορετική από τα σημερινά,μοναδική όμως για την εποχή του όπως το ίδιο μοναδικό θα είναι και το χαμόγελο που θα έχει ο ιδιοκτήτης της μόλις τελειώσει την επισκευή της και περιμένει μια ζεστή ηλιόλουστη Κυριακή για μια βόλτα ή μια εκδήλωση σαν και αυτή για να φορέσει ένα παλιό δερμάτινο,να πατήσει τη μανιβέλα και να ξεκινήσει για ακόμα μια βόλτα.
Έβλεπε καιρό τώρα τα σύγχρονα μηχανάκια και τα σύγχρονα αυτοκίνητα,όλα ήταν όμορφα με φανταχτερά χρώματα, με πολλά ηλεκτρονικά συστήματα,με πολλά άλογα και πολλά θετικά.Αλλά έβλεπε και τις βλάβες που έβγαζαν και ξενέρωνε.Δεν του άρεσε να έχει η μηχανή του ή το αμάξι του χαζές βλάβες ή ακόμα χειρότερα βλάβες που θα του στοίχιζαν τη ζωή του.
Αυτός είχε καταλήξει εδώ και πολλά χρόνια στο μηχανάκι του.Δεν ήθελε πολλά,το μηχανάκι του είχε ένα απλό μονοκύλινδρο κινητήρα φορούσε την ίδια εξάτμιση εδώ και 20 χρόνια και το μόνο που πρόσεχε ήταν να αλλάζει στην ώρα τους τα αναλώσιμα που του ζητούσε κάθε φορά.Δεν πίστευε στο παραμύθι που του πουλούσαν οτι με δύο κυλίνδρους και χίλια κυβικά θα μπορούσε να κάνει τα πάντα.Άλλωστε έβλεπε και την πλειοψηφία αυτών που τα είχαν αγοράσει, όλα είχαν ηλεκτρονικά συστήματα πάνω και το μόνο πράγμα που δεν έκαναν ήταν να φτιάχνουν καφέ και να λένε επόμενη στάση και επιπλέον όλοι όσοι τα είχαν,είχαν επαναπαυθεί από τη πληθώρα των ηλεκτρονικών που είχαν και οδηγούσαν λες και είχαν κάνει συμβόλαιο με την άσφαλτο ότι δε θα πέσουν.Έτσι άνοιγαν το γκάζι ως το στοπ, πατούσαν το φρένο σαν να ήταν πετούγια πόρτας γιατί και traction control είχαν και ABS είχαν και δεν τους ένοιαζε τίποτα.Αμ το άλλο όλοι μέρα στη καφετέρια και όλη την ώρα μπλα-μπλα για το ποιος έχει το καλύτερο μηχανάκι ή το καλύτερο αμάξι και πότε θα κάνουμε εκείνη την εκδρομή που λέγαμε και στο τέλος μόνο καφέ πίνανε και τίποτα άλλο.
Η μηχανή του φίλου μας λοιπόν είχε 20 χρόνια στη πλάτη της αλλά δεν τον πείραζε καθόλου γιατί μαζί της είχε γυρίσει σχεδόν όλο τον κόσμο και από χώμα αλλά και από άσφαλτο.Περίμενε κάθε Κυριακή για να κάνει τη βόλτα του .Κάποιες φορές με παρέα και άλλες μόνος του.Πάντα έκανε την ίδια τελετουργία, ξυπνούσε νωρίς κάθε Κυριακή ,αφού την προηγούμενη μέρα είχε κάνει ένα καλό έλεγχο αν χρειάζεται κάτι είτε η μηχανή του ή αυτός.Έκανε λοιπόν καφέ και πήγαινε στο υπόστεγο που την άφηνε πάντα και άνοιγε την πόρτα.Αυτό που του άρεσε όταν είχε μια καλή μέρα ήταν ο ήλιος που έπεφτε πάνω της,πάνω στα μέταλλα της,στη σέλα της παντού.Αφού έπινε το καφέ του την έσπρωχνε έξω στην αυλή και πήγαινε να ετοιμαστεί αργά και σχεδόν τελετουργικά όπως ήξερε από πάντα.Έπαιρνε πάντα λίγα πράγματα επέλεγε πάντα ένα τυχαίο σημείο στον παλιό χάρτη που είχε εδώ και χρόνια και ξεκινούσε .Στην αρχή πρόσεχε και περίμενε για λίγο να ζεσταθεί ο κινητήρας και μετά έβαζε πρώτη στο θορυβώδες κιβώτιο ταχυτήτων του και ξεκινούσε,δεν τον ένοιαζε ο χρόνος μπορεί να ήταν πίσω σε δύο ώρες μπορεί να γύριζε και το βράδυ.Το μόνον που τον ένοιαζε ήταν να ευχαριστηθεί το μηχανάκι του,τη βόλτα του και τον καιρό που είχε κάθε φορά.Κάποιες φορές είχε κρύο και λίγο δυσκολευόταν γιατί σκεφτόταν ότι έπρεπε να αλλάξει τα γκρίπ που είχε με θερμαινόμενα αλλά έβλεπε και αυτούς που είχαν,με την παραμικρή βροχή δεν τολμούσαν να ξεμυτίσουν.Στο δρόμο συναντούσε γνωστούς και φίλους από τα παλιά και η μέρα περνούσε γρήγορα αλλά ωραία.και τελικά παρ' όλα αυτά πάντα γυρνούσε πίσω στο σπίτι του με την ίδια χαρά και την ίδια προσμονή για την επόμενη βόλτα,για την επόμενη Κυριακή.
